องหลันเอ๋อร์ ข้าจะลองไปหาทางดูเอง”
กล่าวจบ ฉู่จิ้งหยวนก็ผุดลุกขึ้นยืนด้วยความรวดเร็วประหนึ่งถูกไฟลนก้น เขาแทบไม่หันกลับมามองฮูหยินของตนที่กำลังร้องไห้อยู่แม้แต่น้อย ฝีเท้าที่เคยก้าวเดินอย่างสง่างามกลับกลายเป็นกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกจากเรือนเหมยฮวาไปอย่างรวดเร็ว ราวกับกลัวว่าหากชักช้าเพียงเสี้ยววินาที หนี้สินมหาศาลเหล่านั้นจะลอยมาเกาะกินตัวเขาเข้าจริง ๆ
หลิวอันเซียงมองตามแผ่นหลังที่รีบร้อนจากไปของสามี นัยน์ตาที่เคยชุ่มด้วยน้ำตาพลันแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบและเย้ยหยันในพริบตา นางค่อย ๆ หยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับคราบน้ำตาอย่างใจเย็น ก่อนจะเหยียดยิ้มออกมาด้วยความสมเพช
ถึงเวลาทวงคืนเงินทองที่เสียไปคืนเสียที…
