บทที่ 11 รัดเข็มขัดให้แน่น (2)
“แต่ถึงอย่างนั้น เจ้าจำเป็นต้องขนเอาของไปหมดคลังเลยหรือ หากว่าที่จวนเกิดเรื่องฉุกเฉินขึ้น พวกเราจะเอาเงินสำรองที่ไหนมาใช้จ่ายกัน?” ฉู่จิ้งหยวนขมวดคิ้วแน่น เขายังคงไม่เต็มใจที่จะปล่อยให้นางเอาทรัพย์สินไปทั้งหมด
หลิวอันเซียงวางพู่กันในมือลงอย่างเนิบช้า นางไม่ได้เงยหน้าขึ้นในทันที แต่กลับแสร้งถอนหายใจยาวเหยียดประหนึ่งแบกโลกทั้งใบไว้บนบ่า ใบหน้างามฉายแววหนักใจ
“ข้ากำลังจะบอกท่านอยู่พอดี…ช่วงนี้สกุลฉู่คงต้องรัดเข็มขัดกันอย่างหนักเสียแล้วเจ้าค่ะ เพราะลำพังทรัพย์สินในคลังเพียงเท่านี้ยังไม่พออุดรอยรั่วที่เกิดขึ้นได้หมดด้วยซ้ำ ข้าถึงขั้นต้องตัดสินใจขายร้านค้าในย่านการค้าทิ้งไปกว่าสี่แห่ง เพื่อหาเงินมาหมุนเวียนให้ทันท่วงที”
คำกล่าวของนางเปรียบเสมือนค้อนหนักที่ทุบลงบนหัวของฉู่จิ้งหยวน เขาเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ความไม่ยินยอมสลับกับความตระหนกแล่นพล่านอยู่ในอก
“แต่ถึงกลับปล่อยให้คลังว่างเปล่าเช่นนี้ก็คงไม่ดีหรอกกระมัง อีกอย่าง ทรัพย์สินส่วนรวมของจวนจะถูกนำไปใช้จัดการเรื่องส่วนตัวได้อย่างไร…”
“เรื่องส่วนตัว?”
หลิวอันเซียงเงยหน้าขึ้นทันควัน นัยน์ตาหงส์ที่เคยเรียบเฉยบัดนี้กลับวาวโรจน์ด้วยประกายเย็นเยียบและคมปลาบจนฉู่จิ้งหยวนถึงกับผงะไปชั่วครู่ ซึ่งท่าทีของ
