ลง หลิวอันเซียงรับน้ำชาจากสาวใช้มาจิบเพียงเล็กน้อย ก่อนจะวางถ้วยลงอย่างเนิบช้าแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่จริงจังแต่แฝงด้วยความหวังดี
“หลันเอ๋อร์ หลังจากนี้เจ้าไปเตรียมตัวให้พร้อมเสีย แม่ได้เชิญอาจารย์มาสอนสั่งเจ้าที่เรือนแล้ว”
ฉู่หลันที่กำลังเช็ดปากชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ดวงตาจะเบิกกว้างด้วยความตื่นเต้นปนดีใจอย่างปิดไม่มิด “อาจารย์มาถึงแล้วหรือเจ้าคะ? ข้า…ข้าจะตั้งใจเรียนให้ถึงที่สุดเลยเจ้าค่ะ!”
“แม่เชื่อใจเจ้า” หลิวอันเซียงเอื้อมมือไปลูบศีรษะบุตรสาวอย่างเบามือ
“วิชาความรู้เหล่านี้จะกลายเป็นเกราะคุ้มกันเจ้าในวันหน้า แม่จะส่งเสริมเจ้าให้ดียิ่งกว่าใครในเมืองหลวงนี้”
“ขอบคุณท่านแม่ที่เมตตาเจ้าค่ะ” ฉู่หลันลุกขึ้นยืนแล้วย่อกายคารวะด้วยกิริยาที่เต็มไปด้วยความนอบน้อมและแน่วแน่ ใบหน้าของเด็กสาวเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่จะไม่ทำให้มารดาคนนี้ต้องผิดหวัง
หลิวอันเซียงทอดมองเงาร่างของบุตรสาวที่รีบวิ่งไปเตรียมตัวด้วยความกระปรี้กระเปร่า ในใจของนางพลันอบอุ่นขึ้นมาหลายส่วน ราวกับว่านางได้ย้อนเวลากลับไปในอดีต ตอนที่นางได้สัมผัสกับความสุขของการเป็นมารดาคนอีกครั้ง…
