บทที่ 9 พ่อลูกพบหน้า (1)
ภายในห้องกว้างขวางดูโล่งโปร่งสบายตา ตกแต่งด้วยข้าวของเรียบง่ายสะอาดตา แสงแดดรำไรทอดผ่านฉากกั้นไม้ฉลุลายเมฆามงคล ตัดขาดความวุ่นวายจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง
กลางห้องนั้นมีบุรุษวัยกลางคนผู้หนึ่งในอาภรณ์สีเข้มเรียบหรู กลิ่นอายรอบกายเขาดูสุขุมนุ่มลึก ทว่าแฝงด้วยความกดดันที่น่าเกรงขามจนหายใจลำบาก
เขากำลังนั่งอยู่เบื้องหน้ากระดานหมากล้อมไม้จันทน์หอม นิ้วมือเรียวยาวคีบเม็ดหมากสีดำวางลงบนกระดานอย่างใจเย็น โดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองผู้มาเยือน ราวกับกำลังจมดิ่งอยู่ในกลหมากที่ตนเองสร้างขึ้นเพียงลำพัง
หลิวอันเซียงจ้องมองเงาร่างที่แสนคุ้นเคยนั้นด้วยความรู้สึกที่ตื้นตันจนจุกอยู่ที่ลำคอ ความรู้สึกคิดถึงและคะนึงหาปะทุขึ้นมาจากส่วนลึกของจิตใจอย่างไม่อาจห้ามได้อีกต่อไป
ขณะเดียวกัน ราวกับบุรุษผู้นั้นจะสัมผัสได้ถึงสายตาของใครบางคนที่จับจ้องมา เขาจึงค่อย ๆ ละสายตาจากกระดานหมาก เงยหน้าขึ้นมองผู้มาเยือนอย่างเชื่องช้า
ทันทีที่นัยน์ตาคมสบเข้ากับดวงหน้าของหลิวอันเซียง รอยยิ้มอันแสนอบอุ่นที่คุ้นเคยก็พาดผ่านใบหน้าที่เริ่มปรากฏร่องรอยแห่งกาลเวลา มือหนาวางเม็ดหมากในมือลงอย่างไม่รีบร้อน ก่อนจะเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“มาแล้วหรือ…มาสิ มาเดินหมากเป็นเพื่อนพ่อสักตา”
เพียงคำว่า ‘พ่อ’ และท่าทีท
