ี้ลูกได้ตาสว่างแล้ว”
“แม้จะน่าอายนักที่ต้องซมซานกลับมาหาท่านพ่อในสภาพนี้ แต่ลูกอยากจะขอความช่วยเหลือจากท่านพ่อเจ้าค่ะ ลำพังเพียงกำลังของลูกในยามนี้ ย่อมไม่อาจโค่นล้มฉู่จิ้งหยวนได้”
หลิวม่อหรันไม่ได้ตอบคำถามนั้นในทันที พลางจ้องมองบุตรสาวตรงหน้าอย่างพินิจ แม้นางไม่ยอมบอกเล่าความจริงทั้งหมด ทว่าหัวอกคนเป็นพ่อมีหรือจะสังเกตไม่เห็นร่องรอยแห่งความเจ็บช้ำ ความสิ้นหวัง และเพลิงแค้นที่อัดแน่นอยู่ในอกของนาง
สิ่งเหล่านั้นปรากฏชัดในดวงตาเพียงชั่ววูบ แต่มันกลับรุนแรงจนเขาสัมผัสได้ถึงไอสังหาร
