ี่ด้วยความหนักแน่นและจริงใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน นางเอ่ยคำขอโทษจากก้นบึ้งของหัวใจ
“ท่านพ่อ ลูกรู้ซึ้งแล้วว่าตนเองในอดีตนั้นโง่เขลาเพียงใด เป็นท่านพ่อที่มองคนออกล่วงหน้า แต่ลูกกลับตามืดบอดไม่ยอมรับฟังคำเตือนแม้เพียงครึ่งคำ”
หลิวม่อหรันมองใบหน้าที่แฝงไปด้วยความขมขื่นของบุตรสาวเพียงคนเดียวแล้วพลันใจอ่อนยวบ ทว่าลึก ๆ ในใจกลับอดกังวลไม่ได้ว่าแท้จริงแล้วนางไปเผชิญกับสิ่งใดมากันแน่
เหตุใดสตรีที่เคยดื้อรั้นและบูชาความรักปานจะแหกกฟ้าดินเช่นนาง ถึงกลับตาสว่างขึ้นมาได้ในชั่วข้ามคืน เขาจึงเอ่ยถามด้วยความห่วงใย
“เกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่ หรือว่าฉู่จิ้งหยวนรังแกเจ้า?”
หลิวอันเซียงนิ่งอึ้งไปชั่วอึดใจ นางไม่รู้จะเริ่มต้นเล่าถึงความโหดเหี้ยมอำมหิตในชาติก่อนอย่างไรดี เพราะมันดูเหลือเชื่อเกินกว่าที่ใครจะยอมรับได้ เพียงแค่นึกถึงภาพตนเองถูกแขวนคอท่ามกลางสายตาเฉยเมยของสามี ความแค้นที่เคยกดข่มไว้ก็ปะทุขึ้นจนนัยน์ตาหงส์ทอประกายวาวโรจน์ชั่ววูบ
นางสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อข่มกลั้นอารมณ์เอาไว้ ก่อนจะเลือกตอบเลี่ยงคำถามนั้นไปอย่างแนบเนียน
“ยามนี้ลูกรู้ซึ้งแล้วเจ้าค่ะว่าฉู่จิ้งหยวนไม่ใช่คนดีอย่างที่คิด แท้จริงเขาก็เพียงเห็นแก่ทรัพย์สินเงินทองของลูกเท่านั้น ลูกหลงเชื่อใจคนผิดมานานหลายปี บัดน
