บทที่ 8 ขอความช่วยเหลือ (2)
เช้าวันต่อมา ท่ามกลางบรรยากาศภายในเรือนเหมยฮวาที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของโจ๊กธัญพืชที่เคี่ยวจนได้ที่และน้ำชาชั้นเลิศที่ส่งควันกรุ่น หลิวอันเซียงกำลังนั่งจิบชาด้วยท่วงท่าสง่างาม ทว่าดวงตาหงส์กลับลอบสังเกตท่าทางของฉู่หลันอย่างละเอียด
เด็กสาวที่นั่งฝั่งตรงข้ามดูเหมือนจะมีเรื่องหนักใจบางอย่างที่เก็บงำเอาไว้อยู่ นางกำตะเกียบในมือแน่นจนปลายนิ้วขึ้นสีขาวซีด แววตาฉายชัดถึงความลังเล สลับกับลอบมองมารดาบุญธรรมอยู่หลายครา ราวกับมีคำพูดนับพันที่ติดค้างอยู่เพียงในลำคอ
ในที่สุด ฉู่หลันก็รวบรวมความกล้าทั้งหมดเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย
“ท่านแม่เจ้าคะ…หลันเอ๋อร์มีเรื่องอยากจะขอร้องท่านแม่สักเรื่องได้หรือไม่เจ้าคะ?”
หลิวอันเซียงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ นางวางจอกชาลงบนโต๊ะอย่างไม่รีบร้อนพลางคลี่ยิ้มบางด้วยความเอ็นดู นางนึกไม่ถึงเลยว่าเด็กสาวที่เคยขลาดกลัวผู้นั้น แม้แต่จะสบตาผู้คนก็ยังไม่กล้า วันนี้กลับเป็นฝ่ายรวบรวมความกล้าเอ่ยปากขอร้องนางก่อนเช่นนี้
“มีเรื่องอันใดรึหลันเอ๋อร์ ลองว่ามาเถิด หากแม่ช่วยได้ แม่ย่อมช่วยเจ้าแน่นอน”
ฉู่หลันสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความประหม่า นางก้มหน้าลงเล็กน้อยพลางเอ่ยอย่างอ้ำอึ้ง
“หลันเอ๋อร์อยากรบกวนท่านแม่ช่วยหาอาจ
