สิ้นแล้ว ฉู่หลันจึงปลีกตัวกลับไปพักผ่อนที่เรือนด้านข้าง ส่วนหลิวอันเซียงเองก็กลับเข้าไปผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าอาภรณ์ในห้องส่วนตัว โดยมีเถียนจื่อก้าวเข้ามาประคองเสื้อคลุมผ้าแพรบุขนจิ้งจอกสีขาวบริสุทธิ์ขึ้นคลุมทับบนไหล่บางของนายหญิงอย่างเบามือ
หลิวอันเซียงกระชับปมเชือกที่ลำคอให้แน่นขึ้นพลางเอ่ยถามเสียงเรียบ
“รถม้าเตรียมพร้อมแล้วใช่หรือไม่?”
“เรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะฮูหยิน รถม้าจอดรออยู่ที่หน้าประตูจวนแล้วเจ้าค่ะ” เถียนจื่อเอ่ยตอบพลางเดินนำเพื่อเปิดทาง
หลิวอันเซียงก้าวเดินออกจากเรือนเหมยฮวาด้วยท่วงท่าที่สง่างาม ทุกย่างก้าวของนางเต็มไปด้วยความมั่นคงไร้ซึ่งความลังเล นางก้าวขึ้นรถม้าที่จอดรออยู่ด้านหน้าจวนโดยมีเถียนจื่อคอยดูแลอย่างใกล้ชิด
“ไปหอหย่าฉาจู”
สิ้นคำสั่ง รถม้าก็เริ่มเคลื่อนตัวออกจากจวนสกุลฉู่ มุ่งหน้าตรงไปยังย่านการค้าที่รุ่งเรืองที่สุดของเมืองหลวง
ขณะที่ล้อรถม้าบดไปตามถนนสายหลัก หลิวอันเซียงนั่งหลับตาพักผ่อนสายตาอยู่นั้น ทว่ามือภายใต้แขนเสื้อกลับกำชายเสื้อคลุมขนสัตว์ไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เพื่อระงับอาการสั่นน้อย ๆ ที่ปะทุขึ้นจากความประหม่าที่ซ่อนอยู่ลึกในใจ
เมื่อรถม้าหยุดลงที่หน้าหอหย่าฉาจู หอน้ำชาไม้เก่าแก่ที่ดูเคร่งขรึมและแฝงด้วยอำนาจลึกลับท่ามกลางความจอแจของย่านการค้า นางก็สูดลมหายใจเข้าปอ
