เสียงแผ่ว แววตาที่เคยนิ่งสงบดุจผิวน้ำบัดนี้กลับสั่นไหวด้วยความรู้สึกผิดอย่างปิดไม่มิด
“เป็นความผิดของแม่เองที่ละเลยเรื่องสำคัญเช่นนี้ไปเสียสนิท เจ้าไม่ต้องกังวลไปหรอก ต่อจากนี้แม่จะคัดเลือกอาจารย์ที่เก่งกาจที่สุดในเมืองหลวงมาสอนสั่งเจ้าเอง”
ฉู่หลันที่เดิมทีหวาดกลัวว่าคำขอของตนจะสร้างภาระหรือความรำคาญให้มารดา เมื่อได้รับคำยืนยันที่เต็มไปด้วยไออุ่นเช่นนั้น นางก็ลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ดวงตากลมโตแปรเปลี่ยนเป็นประกายมุ่งมั่น
“ขอบคุณท่านแม่เจ้าค่ะ! หลันเอ๋อร์สัญญาว่าจะตั้งใจเรียน จะไม่ทำให้ท่านแม่ต้องผิดหวังหรืออับอายขายหน้าผู้ใดเป็นอันขาด”
หลิวอันเซียงเอื้อมมือไปลูบหัวเด็กสาวเบา ๆ ด้วยความเอ็นดูจับใจ ความรู้สึกที่อยากจะปกป้องและผลักดันเด็กคนนี้ให้ขึ้นไปยืนอยู่บนจุดสูงสุดเริ่มหยั่งรากลึกลงในใจ
“ไม่ต้องกดดันตนเองถึงเพียงนั้นหรอกเด็กดี ถึงอย่างไรเจ้าก็เป็นบุตรสาวของข้า ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาดูหมิ่นเจ้าได้ทั้งนั้น”
ฉู่หลันที่ได้ยินเช่นนั้น ก้อนหินใหญ่ที่เคยทับถมอยู่ในใจมาเนิ่นนานพลันสลายหายไปทันที ก่อนที่ความมุ่งมั่นอันแรงกล้าเข้ามาแทนที่ในแววตา
ท่านแม่ดีต่อนางถึงเพียงนี้ นางจะไม่มีวันทำให้มารดาต้องผิดหวังเป็นอันขาด!
หลังจากที่ทั้งสองคนแม่ลูกร่วมทานอาหารเช้าด้วยกันจนเสร็จ
