ีและรังเกียจสายเลือดอนุอย่างนางมาตลอดเกือบยี่สิบปี ย่อมไม่มีวันยอมให้นังเด็กที่เกิดจากอนุชั้นต่ำขึ้นมาตีเสมอเป็นแน่
นอกจากนี้ หากฉู่ซือเยว่รู้เรื่องเข้า เกรงว่าจวนสกุลฉู่คงได้ลุกเป็นไฟด้วยฝีมือของบุตรสาวหัวแก้วหัวแหวนอย่างแน่นอน!
“เรื่องนี้ข้าว่าคงไม่เหมาะกระมังอันเซียง…” ฉู่จิ้งหยวนส่ายหน้าช้า ๆ พลางเอ่ยแย้งด้วยน้ำเสียงกังวล
“บุตรีอนุอย่างไรก็มีสายเลือดไม่ต้อยต่ำ จะให้ยกขึ้นมาเทียบเท่าบุตรีภรรยาเอกย่อมขัดต่อจารีตประเพณี อีกทั้งคนนอกจะพากันมองจวนเราอย่างไร ข้าเกรงว่ามันจะกลายเป็นเรื่องตลกขบขันในวงสังคมเสียมากกว่า”
หลิวอันเซียงแสร้งเผยสีหน้าลำบากใจออกมาทันที นางเม้มริมฝีปากเล็กน้อยพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ
“ท่านพี่…เมื่อเช้านี้ข้าเพิ่งได้พบความจริงที่บางอย่าง ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฉู่หลันถูกบ่าวไพร่ในจวนรังแกอย่างทารุณมาเนิ่นนาน ยามที่ท่านและข้าละเลยเด็กคนนั้น นางก็ได้ถูกพวกคนใช้ยักยอกเบี้ยหวัดไปนานกว่าสามเดือน จนเด็กคนนั้นและสาวใช้ต้องปักถุงผ้าลอบออกไปขายหาเงินนอกจวนเพื่อประทังชีวิตรอดไปวัน ๆ”
นางหยุดพูดเว้นจังหวะ พลางลอบสังเกตปฏิกิริยาของอีกฝ่ายที่เริ่มหน้าถอดสี
“เรื่องนี้ข้าเกรงว่าคงล่วงรู้ไปถึงหูคนนอกไม่มากก็น้อยแล้ว หากวันใดที่เรื่องอัปยศนี้แดงขึ้นมา คนภายนอกย่อมต้องชี้
