งต้องนิ่วหน้าอย่างอดไม่ได้
“เจ้าทำเองทั้งหมดเลยหรือ? ทำมากมายถึงเพียงนี้ไปเพื่ออันใดกัน?”
เด็กสาวนิ่งเงียบไม่ยอมตอบ ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความขลาดกลัว หลิวอันเซียงที่เห็นเช่นนั้นก็นึกสงสารอยู่ในใจ ไม่รู้ว่าเด็กคนนี้ต้องผ่านอะไรมาบ้างกัน จึงได้มีท่าทีขลาดกลัวถึงเพียงนี้
ทว่าทันใดนั้นเอง หลิวอันเซียงก็สังเกตเห็นบางอย่างที่ผิดปกติบนมือนวลของเด็กสาว นางจึงเอื้อมมือไปคว้าฝ่ามือของฉู่หลันขึ้นมาดูอย่างรวดเร็ว
“นี่มัน…”
หลิวอันเซียงอุทานออกมาด้วยความตกใจเมื่อเห็นรอยแผลเล็ก ๆ จากปลายเข็มที่ทิ่มแทงซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนปลายนิ้วหยาบกร้านและบวมช้ำ นางตวัดสายตาเย็นเยียบจ้องมองไปยังร่างของสาวใช้เบื้องหลังเด็กสาวทันที
“เจ้าดูแลคุณหนูของเจ้าเช่นนี้หรือ?”
น้ำเสียงนิ่งสงบแต่แฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลนั้นทำเอาสาวใช้รีบก้มหมอบลงกับพื้นทันที ก่อนจะร้องไห้ออกมาด้วยความหวาดกลัว
“บะ…บ่าวผิดไปแล้วเจ้าค่ะฮูหยิน! เป็นความผิดของบ่าวเองที่ดูแลคุณหนูไม่ดี บ่าวสมควรตายเจ้าค่ะ!”
