ยของบ่าวไพร่ที่ควรจะคอยรับใช้ดูแลคุณหนูรองของจวนแต่อย่างใด ตัวเรือนทรุดโทรมซอมซ่อไม่ต่างจากเรือนร้างที่ถูกทอดทิ้งเลยสักนิด
หลิวอันเซียงหยุดยืนสำรวจสภาพตัวเรือนด้านนอกครู่หนึ่ง ก่อนจะก้าวเข้าไปด้านในอย่างเงียบงัน
ภายในห้องพักที่ดูคับแคบ มีเงาร่างของเด็กสาววัยสิบสี่ปีผู้มีใบหน้าซูบผอม เนื้อตัวเปื้อนคราบสกปรกดูมอมแมมเล็กน้อย นางกำลังขะมักเขม้นเย็บปักถุงหอมกองใหญ่ที่วางเรียงรายอยู่ข้างกาย ทำให้ไม่รับรู้ถึงการมาเยือนของหลิวอันเซียงแม้แต่น้อย
“เจ้ากำลังทำสิ่งใดอยู่กัน?”
น้ำเสียงที่ดังขึ้นนั้นพลันทำให้ฉู่หลันสะดุ้งสุดตัว นางรีบเงยหน้าขึ้นมองผู้มาเยือนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตกใจระคนหวาดกลัว
ครั้นเห็นว่าเป็นฮูหยินที่นางแทบไม่เคยมีโอกาสได้เข้าใกล้ เด็กสาวก็ลนลานรีบกวาดถุงหอมเหล่านั้นซ่อนไว้ข้างหลังราวกับกลัวความผิด ขณะที่สาวใช้คนสนิทที่อยู่ข้างกายก็รีบคุกเข่าลงทำความเคารพอย่างลนลานจนร่างกายสั่นเทา
“หะ…ฮูหยิน! ท่านมาที่นี่ได้อย่างไรกันเจ้าคะ!” ฉู่หลันเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือพร้อมก้มหน้าต่ำจนแทบชิดอก ไม่กล้าแม้แต่จะสบตากับอีกฝ่าย
หลิวอันเซียงไม่ได้ตอบคำถามนั้นในทันที แต่กลับก้าวเข้าไปหยิบถุงหอมที่ยังเย็บไม่เสร็จขึ้นมาพินิจดู งานปักนั้นประณีตบรรจงยิ่งนัก ทว่าปริมาณที่มากมายเช่นนี้ทำให้นา
