แต่นางจะค่อย ๆ ตัดเส้นเลือดใหญ่ที่หล่อเลี้ยงชีวิตพวกมันทิ้งทีละเส้น ลิดรอนอำนาจและเงินทองที่พวกมันหวงแหน ให้พวกมันค่อย ๆ แห้งเหี่ยวและตายอย่างอนาถยิ่งกว่าที่นางเคยประสบมาเป็นพันเท่า!
หลิวอันเซียงหลับตาเพื่อข่มกลั้นเพลิงแค้นในใจที่กำลังคุกรุ่น หลังจากที่นางสงบสติอารมณ์ของตนได้แล้ว จึงตัดสินใจที่จะไปดูฉู่หลันก่อน นับตั้งแต่ช่วยฉู่หลันไว้ในอดีต นางก็ไม่เคยไปพบเด็กสาวอีกเลย ไม่รู้ว่าตอนนี้อีกฝ่ายจะเป็นอย่างไรบ้าง
“เถียนจื่อ…”
สิ้นเสียงของนาง สาวใช้คนสนิทข้างกายที่คอยรอรับใช้อยู่นอกห้องก็ได้ก้าวเข้ามาด้านในอย่างรวดเร็ว นางเป็นสาวใช้ที่ติดตามหลิวอันเซียงมาตั้งแต่เด็กจากสกุลเดิม ทำให้นางเป็นเพียงคนเดียวที่ซื่อสัตย์และไว้ใจได้ที่สุดในจวนสกุลฉู่แห่งนี้
“ช่วยข้าแต่งตัวที”
“เจ้าค่ะ”
เถียนจื่อรับคำทันที ก่อนจะหมุนกายไปหยิบเสื้อผ้าอาภรณ์ในตู้มาชุดหนึ่ง แล้วช่วยผู้เป็นนายผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าตามปกติ จากนั้นหลิวอันเซียงจึงก้าวเท้าออกจากเรือนเหมยฮวาของตน มุ่งหน้าไปยังเรือนทิศใต้ของจวน ซึ่งเป็นที่ตั้งของเรือนพักของเหล่าอนุและบุตรีอนุในอดีต
ทว่ายิ่งเดินเข้าใกล้เรือนพักของฉู่หลันมากเท่าใด คิ้วเรียวของหลิวอันเซียงก็ยิ่งขมวดมุ่นเข้าหากัน เนื่องจากบรรยากาศรอบเรือนเงียบเชียบผิดปกติ ไร้ซึ่งร่องรอ
