ฉู่จิ้งหยวนหลุบตามองบุตรีที่เขาไม่เคยเห็นอยู่ในสายตาด้วยแววตาเย็นชาและว่างเปล่า ในสายตาของเขา อีกฝ่ายหาได้มีความสำคัญอันใดไม่ ไหนเลยเขาจะต้องยอมฟังคำพูดของตัวไร้ประโยชน์พรรคนี้ ฉู่จิ้งหยวนจึงสะบัดเท้าออกอย่างแรงจนร่างของฉู่หลันกระเด็นไปอีกทาง
“อย่ามายุ่งเรื่องของข้า!”
“ทะ…ท่านพ่อ ฮูหยินเป็นคนดี ท่านปล่อยนางไปเถิดเจ้าค่ะ” ฉู่หลันยังคงร่ำไห้ร้องขอความเมตตาให้หลิวอันเซียง พร้อมทั้งพยายามจะคลานเข้าไปหาบิดาอีกครั้ง
ทว่ายังไม่ทันจะได้ถึงตัว ฉู่ซือเยว่ที่ยืนมองด้วยความรังเกียจมาเนิ่นนานก็ก้าวออกมา เท้าข้างขวาที่สวมรองเท้าปักลายงดงามยกขึ้นเตะเข้าที่ยอดอกของฉู่หลันเต็มแรง จนร่างบางล้มหงายหลังลงไปนอนกับพื้นเย็นเยียบ
“อึก!”
ฉู่ซือเยว่ไม่หยุดเพียงเท่านั้น นางเดินเข้าไปใช้เท้าเหยียบลงบนอกของน้องสาวต่างมารดาพลางกดน้ำหนักลงไปเต็มแรง ดวงหน้างดงามเหยียดยิ้มเย็นออกมาด้วยความสะใจ
“ตัวเองยังจะเอาตัวไม่รอด ยังจะมีหน้ามาห่วงคนอื่นอีก! เจ้ารู้ตัวหรือไม่ว่าอีกไม่กี่วันเจ้าก็จะถูกส่งไปแต่งกับอันโหวอยู่แล้ว ทำตัวให้มันดี ๆ หน่อย!”
หลิวอันเซียงที่กำลังถูกผ้ารัดคอไว้พลันมองภาพตรงหน้าด้วยความปวดใจ น้ำตาของนางรินไหลออกมาอีกครั้งจนดวงตาแดงก่ำ ภายในใจเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้นที่อันแน่นจนแทบคุมสติไม่อยู่
