ก่อนจะวางมันลงตรงหน้าหลิวอันเซียงด้วยท่าทีนอบน้อมและระมัดระวัง
ตลอดหลายวันที่ผ่านมา ทุกคนในจวนต่างพากันรังเกียจและทอดทิ้งหลิวอันเซียงกันจนหมดสิ้น มีเพียงฉู่หลันคนนี้เท่านั้นที่คอยแอบเอาข้าวเอาน้ำมาส่งให้ และคอยดูแลความเรียบร้อยภายในเรือนไม่ห่างหาย
“เหตุใดเจ้าจึงต้องทำเช่นนี้ ฉู่หลัน…”
หลิวอันเซียงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า นัยน์ตาที่บวมช้ำจากการร้องไห้มาตลอดหลายวันได้จ้องมองบุตรีอนุที่นางเคยปั้นปึ่งใส่เสมอมาด้วยความไม่เข้าใจ
คนทั้งจวน แม้แต่ลูกแท้ ๆ ในไส้ยังรังเกียจนาง ทว่าเด็กสาวคนนี้ที่นางไม่เคยไยดี เหตุใดจึงต้องเสี่ยงอันตรายเข้ามาหานางเช่นนี้ด้วยกัน
ฉู่หลันช้อนสายตาขึ้นมองฮูหยินของจวนอย่างไม่รีบร้อน แม้สีหน้าของนางจะยังคงฉายชัดถึงความขลาดกลัว ทว่าดวงตากลับใสกระจ่าง ไร้ซึ่งเล่ห์เหลี่ยมใด ๆ แอบแฝง เผยให้เห็นถึงความจริงใจและความกตัญญูอย่างล้นเปี่ยม
“ฮูหยินอาจจะลืมไปแล้ว แต่สำหรับหลันเอ๋อร์ ข้าจำได้ไม่มีวันลืมเจ้าค่ะ” นางกล่าวพลางรินน้ำส่งให้
“ในอดีตตอนที่ท่านแม่ของข้าเสียชีวิตใหม่ ๆ ข้าที่เป็นเพียงบุตรีอนุผู้ถูกทอดทิ้งภายในจวนได้ถูกบ่าวรับใช้ลักพาตัวไปขายให้พวกค้ามนุษย์ แต่กลับเป็นฮูหยินที่เอ่ยปากส่งคนออกไปตามหาข้าทั่วเมืองหลวง จนสามารถช่วยเหลือข้าได้ทันการณ์ก่อนจะถูกขาย
