ต่อไปยังซ่องนางโลม และท่านยังเป็นคนพาข้ากลับมาเลี้ยงดูในจวนด้วยตนเองอีก แม้ท่านจะบอกว่าเป็นเพียงเศษเมตตาที่เหลือทิ้ง แต่นั่นคือสิ่งที่ทำให้ข้ามีชีวิตรอดมาได้จนถึงตอนนี้”
คำพูดของหญิงสาวทำให้หลิวอันเซียงถึงกับชะงักค้างไป ก่อนที่ภาพในอดีตที่นางเคยช่วยเหลือฉู่หลันเมื่อหลายปีก่อนจะผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง
แท้จริงแล้ว เบื้องหลังความช่วยเหลือในครั้งนั้นเป็นเพราะนางไม่อยากให้คนภายนอกดูแคลนตนเอาได้ ว่านางที่เป็นฮูหยินจัดการเรื่องภายในบ้านได้ไม่ดีพอก็เท่านั้น
ทว่านางกลับไม่เคยรู้เลย ว่าเรื่องนี้เองจะกลายเป็นบุญคุณใหญ่สำหรับเด็กน้อยที่ถูกทอดทิ้งคนหนึ่งมาตลอดหลายปีเสียได้
ทั้ง ๆ ที่ภายหลังจากความช่วยเหลือในครั้งนั้น หลิวอันเซียงจะไม่เคยเหลียวแลฉู่หลันอีกเลยก็ตาม เพราะลึก ๆ ในใจของนางก็ไม่ได้รู้สึกชอบพอบุตรีอนุผู้นี้อยู่แล้วนั่นเอง จึงทำให้นางเลือกที่จะเมินเฉยต่อตัวตนอีกฝ่าย เพียงแค่รับรู้ไว้ว่ายังมีอีกหนึ่งชีวิตอาศัยอยู่ภายในจวนสกุลฉู่ที่นางต้องรับผิดชอบเท่านั้น
“ข้าเพียงอยากตอบแทนบุญคุณฮูหยินก็เท่านั้นเจ้าค่ะ ในยามที่ทุกคนหันหลังให้ท่าน หลันเอ๋อร์จะไม่มีวันทำเช่นนั้นเด็ดขาดเจ้าค่ะ”
สิ้นเสียงของฉู่หลัน หยาดน้ำตาที่เหือดแห้งไปแล้วของหลิวอันเซียงพลันไหลรินออกมาอีกครั้งด้วยความรู้สึกท
