ี่ยากจะอธิบาย นางมองเด็กสาวตรงหน้าด้วยความละอายใจและความรู้สึกผิดที่ท่วมท้นออกมา
ตลอดเวลาที่ผ่านมา นางกลับรังเกียจและตั้งแง่กับบุตรีอนุผู้นี้เพียงเพราะชาติกำเนิดของอีกฝ่าย อคติคิดไปว่าฉู่หลันคืออสรพิษเลี้ยงไม่เชื่องดั่งบุตรีอนุบ้านอื่น
ทว่าวันนี้กลับเป็นอสรพิษในสายตานางคนนี้เอง ที่เป็นเพียงคนเดียวที่ยื่นมือเข้ามาหานางไว้ในวันที่โลกทั้งใบพังทลาย
ฉู่หลันที่เห็นฮูหยินก้มหน้าร้องไห้อีกครั้ง นางก็ไม่รู้จะกล่าวปลอบอย่างไรดี เพราะเดิมทีนางเองก็ไม่ใช่คนพูดเก่งอะไรอยู่แล้ว ท้ายที่สุดนางจึงเลือกที่จะถอยกลับออกไปอย่างเงียบงัน เพื่อรอเวลากลับเข้ามาจัดเก็บถาดอาหารเหล่านี้ในภายหลังตามปกติ