องทำเอาทุกคนต่างพากันสะดุ้งด้วยความตกใจระคนหวาดกลัว
“แพศยา! เจ้ากล้าสวมหมวกเขียวให้ข้าถึงในจวนเชียวรึ!” เขาเค้นเสียงลอดไรฟันพลางจ้องมองภรรยาของตนด้วยสายตาอำมหิต หากว่าสายตาของคนสามารถสังหารคนได้ หญิงสาวคงตายไปเป็นหมื่น ๆ ครั้งแล้วเป็นแน่
“ข้าไม่รู้จักพวกเขาจริง ๆ นะเจ้าคะ ท่านพี่โปรดเชื่อข้าด้วย!”
หลิวอันเซียงรีบผุดลุกขึ้นก้าวเข้าไปหาผู้เป็นสามีอย่างร้อนรน ทว่ากลับถูกอีกฝ่ายสะบัดฝ่ามือใส่ใบหน้าของตนเต็มแรงจนนางเสียหลักล้มลงไปกองกับพื้น
เพี๊ยะ!
“ยังกล้าเสนอหน้ามาใกล้ข้าอีก! เจ้ามันไร้ยางอายเกินคน! ทำเรื่องงามหน้าถึงเพียงนี้แล้วยังจะโป้ปด!”
ฉู่จิ้งหยวนจ้องมองภรรยาด้วยความชิงชัง แรงตบเมื่อครู่นี้เขาไม่คิดยั้งมือแม้แต่น้อย ทำให้หญิงสาวถึงกับปากแตกเลือดไหลซึมออกเลยทีเดียว แต่ถึงกระนั้นเขาก็ไม่คิดสนใจแต่อย่างใด ยิ่งไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวของความสงสารให้กับนาง
ขณะเดียวกัน หลิวอันเซียงที่ถูกตบจนมึนงงไปชั่วขณะนั้น นางก็พูดไม่ออกอยู่นาน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ ชั่วชีวิตนี้นางไม่เคยเห็นสามีที่เคยเป็นบัณฑิตผู้ใจเย็นและอ่อนโยนแปรเปลี่ยนไปเป็นปีศาจเช่นนี้มาก่อน
นี่ยังใช่สามีที่นางรักและเทิดทูนมาตลอดหลายสิบปีอยู่หรือไม่?
หรือว่าเป็นเพราะความเข้าใจผิดกัน?
ใช่!
ย่อมต้องเป็นเช่นนั้นแ
