น่นอน ไม่อย่างนั้นฉู่จิ้งหยวนย่อมไม่มีทางทำกับนางเช่นนี้…
หลิวอันเซียงพยายามหลอกตัวเองว่าคงเป็นเพราะเรื่องเข้าใจผิดในวันนี้ จึงทำให้ฉู่จิ้งหยวนเปลี่ยนไปด้วยความโกรธ หากว่านางสามารถอธิบายและพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตนได้ หลังจากที่เขาหายโกรธลงแล้ว เขาย่อมต้องขอโทษนางอย่างแน่นอน
เมื่อคิดได้เช่นนั้น หญิงสาวก็สูดลมหายใจเข้าลึก พยายามยันกายลุกขึ้นยืนอีกครั้งและเตรียมจะอธิบายแก้ต่าง ทว่านางก็ต้องชะงักค้างไปฉับพลัน เมื่อสบเข้ากับสายตาเย็นชาของบุตรชายที่จ้องมองมา
“ข้าไม่นึกเลยว่าสตรีที่ข้าเรียกว่าแม่ จะมีสันดานต่ำช้าเช่นนี้…”
ฉู่หยางเอ่ยเสียงเรียบ ท่าทีของเขายังคงดูสงบนิ่งเช่นเดิม แตกต่างจากท่าทีเกรี้ยวกราดของบิดาอย่างสิ้นเชิง ทว่าทุกถ้อยคำของเขากลับไม่ต่างจากคมมีดแหลมคมที่กรีดลงกลางใจของหลิวอันเซียงเลยสักนิด ทำเอาหญิงสาวรวดร้าวจนแทบใจสลาย
“ท่านแม่ ท่านทำได้อย่างไร ท่าน…ท่านทำเช่นนี้ แล้วจะให้ข้ามีหน้าไปสู้คนอื่นได้อย่างไรกัน!”
น้ำเสียงผิดหวังของฉู่ซือเยว่ดังขึ้นตามหลัง ดวงหน้างามซีดเผือดจนแทบไร้สี นางจ้องมองมารดาที่ตนเคยเคารพรักด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังอย่างยิ่ง
“ไม่ใช่นะเยว่เอ๋อร์! ฟังแม่ก่อน!”
หลิวอันเซียงพยายามจะเอื้อมมือไปหาบุตรสาว ทว่าฉู่ซือเยว่กลับเบือนหน้าหนีและถอยห่างออก
