ิดถึงภรรยาที่รอคอยคุณกลับบ้านบ้างเลยหรือ? รู้ไหมว่าฉันเป็นห่วงคุณแค่ไหน ระหว่างที่ฉันเดินทางจากบ้านมาโรงพยาบาล ต้องกลัวแทบแย่!”
จมูกของหมิงจูกลายเป็นสีแดง ดวงตาพร่ามัวไปด้วยหยาดน้ำ ความใสแวววาวของดวงตาทำให้เจียงตั่วหัวใจกระตุก
เขากุมมือเธอ ตอบด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “ไม่ต้องห่วงนะ ฉันสบายดี”
หมิงจูยังบ่นต่อว่า “สบายดีที่ไหนกันคะ? คุณเกือบจะถึงมือมัจจุราชแล้วนะ เลือดออกในสมองเลยนะ! ถ้าคุณหมอโจวไม่มาทันเวลา ผลที่ตามมาจะเลวร้ายแค่ไหน คุณเพิ่งแต่งงานก็อยากให้ฉันเป็นม่ายแล้วเหรอคะ? หรือว่าคุณรังเกียจที่คนอื่นรังแกฉันไม่พอ อยากจะให้ใครต่อใครเอาเรื่องที่ฉัน ‘เป็นคนดวงกินผัว’ ไปประจานให้คนเขาซุบซิบนินทาด้วย?”
“ขอโทษนะ…”
เมื่อเห็นเจียงตั่วมีสีหน้าละอายใจและขอโทษเธอตลอด หมิงจูจะใจร้ายพูดต่อได้อย่างไร?
เธอก้มหน้าพิงไหล่ที่ไม่ได้บาดเจ็บของเขาอย่างนุ่มนวล พร้อมกับพูดด้วยความน้อยใจว่า “ใครอยากได้คำขอโทษของคุณกันเล่า เจียงตั่ว คุณต้องดูแลตัวเองให้ดีนะคะ อยู่เคียงข้างฉัน รักษาสุขภาพให้แข็งแรง ปกป้องฉัน และตามใจฉันไปตลอดชีวิต คุณทำได้ไหมคะ?”
