อำนวยการโจว
แต่หมิงจูไม่สนใจความไม่พอใจของอีกฝ่ายเลย เป้าหมายของเธอมีเพียงอย่างเดียว นั่นคือต้องการแน่ใจว่าเจียงตั่วปลอดภัยดี!
การผ่าตัดลุล่วงด้วยดี เมื่อเจียงตั่วถูกเข็นออกจากห้องผ่าตัด เธอก็เห็นเฉียวปินที่รออยู่หน้าห้องตาแดงก่ำจากการอดนอน
เขารีบวิ่งเข้ามาหา ประสานมือถูกันด้วยความกังวลใจ และมองโจวชางหมิงด้วยความกังวล “คุณหมอโจว หัวหน้าของผมเป็นยังไงบ้างครับ?”
“ไม่ต้องห่วง การผ่าตัดสำเร็จลุล่วงไปด้วยดี”
เฉียวปินผ่อนคลายลงราวกับทิ้งภาระหนักอึ้งไปครึ่งตัว ร่างกายอ่อนยวบทรุดลงกับพื้น “ผมกลัวแทบตาย กลัวว่าหัวหน้าจะเป็นอะไรไป แล้วผมจะกลับไปอธิบายกับครอบครัวเขาได้ยังไงกัน ผมมีสิบชีวิตก็ชดใช้ไม่พอหรอก…”
หมิงจูขมวดคิ้ว เฉียวปินเพิ่งพูดว่ากลับไปแล้วจะอธิบายกับครอบครัวเจียงตั่วได้อย่างไรงั้นหรือ?
นี่พวกเขาจะถูกย้ายออกจากหมู่บ้านเสี่ยวจิ่งจริงๆ ใช่ไหม?
เมื่อทุกคนมาถึงห้องพักผู้ป่วย เฉียวปินรู้สึกผิดต่อหมิงจูเป็นอย่างมาก “พี่สะใภ้ ขอโทษนะครับ ถ้าไม่ใช่เพราะผม หัวหน้าคงไม่ต้องมานอนอยู่ตรงนี้”
หมิงจูมองเจียงตั่วที่นอนนิ่งอยู่บนเตียง เธอเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วพูดขึ้นอย่างแผ่วเบาว่า “นี่เป็นการตัดสินใจของเจียงตั่วเอง คุณไม่จำเป็นต้องขอโทษฉันหรอกค่ะ”
เฉียวปินก้มหน้าไม่พูดอะไร ยิ่งไม่มีใครตำหนิ เขา
