ก็ยิ่งรู้สึกผิด
เมื่อเห็นโจวชางหมิงนั่งหาวอยู่ข้างๆ หมิงจูก็คิดว่าเขาคงเหนื่อยมากจากการผ่าตัดมาตลอดทั้งคืน “ผู้กองเฉียว ฉันรบกวนคุณหน่อยนะคะ คุณช่วยพาอาจารย์โจวกลับไปพักผ่อนด้วย แล้วก็อีกเรื่อง คุณช่วยไปหาป้าชุ่ยหลันที เชิญท่านมาอยู่ที่บ้านของฉันสักสองสามวัน จะได้อยู่เป็นเพื่อนคุณป้า เธอจะได้ไม่เป็นกังวล แล้วก็ช่วยขอให้คุณป้าเตรียมเสื้อผ้าให้ฉันกับผู้กองเจียงสักสองชุดด้วยนะคะ”
“ได้ครับ”
“อ้อ จริงสิคะ ปลาที่อยู่ในบ่อก็ฆ่ามาตัวหนึ่งด้วยนะ ผู้กองเจียงต้องบำรุงร่างกายหน่อย”
“ได้ครับ!” เฉียวปินพยักหน้าหงึกหงัก ตอนนี้เรื่องเดียวที่เขาสามารถทำได้คือการชดเชยความผิด
หลังจากเฉียวปินพาโจวชางหมิงออกไป หมิงจูก็นั่งลงข้างเตียงผู้ป่วย และยื่นมือไปจับมือของเจียงตั่ว
เธอมองใบหน้าของเขา ย้อนคิดถึงหลายวันที่เขาไม่ได้กลับมา และเป็นห่วงจนนอนไม่หลับทั้งคืน
นึกถึงความรู้สึกไม่สบายใจและหวาดกลัวเมื่อคืนระหว่างทางที่รีบมาโรงพยาบาล กลัวว่าจะสูญเสียเขาไป
และเมื่อเห็นเขานอนบาดเจ็บอยู่ในห้องพักผู้ป่วย ความรู้สึกเจ็บปวดในตอนนั้นเกินกว่าความรู้สึกของแพทย์ที่ต้องเผชิญหน้ากับผู้ป่วยไปแล้ว
หมิงจูยกมือขวาขึ้นมาวางลงบนหน้าอกเบาๆ
ดูเหมือนว่าเธอจะ… ตกหลุมรักเจียงตั่วเข้าแล้ว!
ถ้าหากไม่สามารถกลับไปได้อีกแล้วละก็… เพื่อผ
