หมิงจูรู้ว่าเขาจะไม่จูบเธอจริงๆ หรอก แค่รู้สึกว่าได้แกล้งเขาแล้วสนุกดี
พอเห็นเขาถอยหน้าไปข้างหลัง เธอก็หัวเราะและกำลังหดหน้าที่ยื่นออกไป แต่เจียงตั่วกลับก้มหน้าลงมาจูบปากเธอ
ถ้าให้พูดก็คือ เป็นการจูบแบบแตะเบาๆ ราวกับผีเสื้อแตะบนดอกไม้
แต่หมิงจูก็ยังตะลึงไปครู่หนึ่ง นี่เขา…จูบเธอจริงๆ
เธอหัวเราะและกระโดดไปยืนขวาง บังทางเดินตรงหน้าเขา เบียดตัวเข้าไปใกล้เจียงตั่ว “ว้าว! ผู้กองเจียงของฉันกล้าจูบภรรยาตัวเองกลางถนนเชียวหรือเนี่ย เหลือเชื่อเลย!”
ลำคอของเจียงตั่วขยับแค่นเสียงเล็กน้อย สาวน้อยคนนี้ชักจะมีท่าทีไม่สงบเสงี่ยมอีกแล้ว ทั้งๆ ที่เธอนั่นแหละบอกให้เขาจูบเอง
เขาถอยหลังไปก้าวหนึ่ง “ได้เวลากลับบ้านแล้ว”
หมิงจูที่กำลังทิ้งน้ำหนักครึ่งตัวลงบนตัวเขา จู่ๆ เขาก็ถอยไปข้างหลัง ทำให้หมิงจูเสียหลัก ทิ้งตัวพุ่งไปข้างหน้า และไถลลงมาตามตัวเขา
แม้ว่าเจียงตั่วจะคว้าไหล่เธอไว้ได้อย่างรวดเร็ว ไม่ให้เธอล้มลงไป แต่เธอก็ยังอยู่ในท่านั่งคุกเข่าลงกับพื้นตามแรงเฉื่อย หน้าของเธอกระแทกกับ… ส่วนล่างของช่วงเอวเขาพอดี
ลมหายใจอุ่นร้อนที่พ่นออกมาในชั่วพริบตานั้น ทำให้เจียงตั่วถึงกับแข็งทื่อไปทั้งตัว
เขารีบประคองให้ลุกขึ้น แล้วย่อตัวลงมานั่ง หลีกเลี่ยงการมองหน้าเธอ
หมิงจูที่ปกติแล้วชอ
