บจีบเจียงตั่วผู้บริสุทธิ์เล่นอย่างไร้ยางอาย แท้จริงแล้วเธอก็เป็นแค่พวกเก่งแต่ปาก พูดไปอย่างนั้นแต่ไม่กล้าทำจริงหรอก
เมื่อครู่เธอไปสัมผัสโดนส่วนที่ไม่ควรแตะต้อง ตอนนี้ใบหน้าของเธอร้อนผ่าวขึ้นมาทันที
เห็นเจียงตั่วนั่งยองอยู่ตรงหน้า เธอจึงยกมือขึ้นปิดหัวแล้วร้อง “โอ๊ย โอ๊ย” อย่างน่ารักน่าเอ็นดู พร้อมกันนั้นก็แสร้งทำเป็นบาดเจ็บ “เจียงตั่ว คุณไม่สนใจฉันเลย หลบฉันแล้วปล่อยให้ล้ม หัวฉันเจ็บไปหมดเลย”
เจียงตั่วหัวเราะเบาๆ “เมื่อกี้ไม่ได้โดนหัวนะ”
หมิงจูเหลือบตามอง ก่อนจะนั่งลงกับพื้นอีกครั้ง แล้วกุมเข่าเอาไว้ “ขาฉันเจ็บกว่าเดิมอีก…”
เจียงตั่วพยายามอย่างหนักเพื่อที่จะกลั้นเสียงหัวเราะที่ผุดขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ
ภายใต้แสงจันทร์ หมิงจูที่นั่งอยู่ตรงหน้าร่างสูงใหญ่ของเจียงตั่ว ดูบอบบางน่ารักอย่างน่าประหลาด ทำให้เขารู้สึกอยาก… เอื้อมมือไปสัมผัสเธอ
แต่สุดท้ายเขาก็อดกลั้นความรู้สึกนั้นไว้
“หยุดเล่นได้แล้ว ลุกขึ้นมาแล้วกลับบ้านกันเถอะ”
หมิงจูยังกองอยู่บนพื้นแล้วส่ายหน้า “ไม่ได้หรอกค่ะ ขาฉันเจ็บ เดินไม่ไหวแล้ว ผู้กองเจียงเป็นผู้ก่อเหตุ ต้องแบกฉันกลับไปสิคะ”
เจียงตั่วไม่พูดอะไรสักคำ ใช้มือข้างหนึ่งโอบหลังไหล่ อีกมือหนึ่งสอดใต้เข่า อุ้มเธอขึ้นมาอย่างง่ายดาย แล้วเดินตรงกลับบ้าน
หมิงจู
