ไม่คิดว่าคราวนี้เขาจะยอมอุ้มเธอโดยไม่พูดถึงเรื่องความเหมาะสมใดๆ จึงโอบรอบคอเขาโดยไม่รู้ตัว “ตกใจหมดเลย ทำไมวันนี้ผู้กองเจียงถึงได้ว่าง่ายจังคะ ขอให้ทำอะไรก็ทำหมดเลย แอบไปทำอะไรที่มันไม่ดีมาหรือเปล่าเนี่ย”
เจียงตั่วหันข้างมองสาวน้อยในอ้อมแขน เสียงของเขากดต่ำลง “จะเป็นไปได้ยังไงกัน”
“ฉันเดาว่าคุณคงไม่ทำหรอก” หมิงจูหัวเราะคิกคัก คิดว่าอีกร้อยกว่าเมตรกว่าจะถึงบ้าน การที่เขาอุ้มเธอแบบนี้ต้องหนักมากแน่ๆ เธอจึงตบไหล่เขาเบาๆ “คุณแบกฉันดีกว่านะคะ อุ้มแบบนี้จะเมื่อยเอา”
เจียงตั่วยังไม่หยุดเดิน เขาก้าวฉับๆ ต่อไป “เธอไม่ชอบให้คนอื่นอุ้มหรอกเหรอ”
เขานึกถึงวันที่ฝนตก ตอนที่เธอเคยพูดว่าแบกคนเหมือนพระถังซำจั๋งแบกภรรยาขึ้นหลัง…
หมิงจูโอบรอบคอเจียงตั่วแน่นขึ้นอีกนิด ใบหน้าแทบจะแนบชิดกับใบหน้าคมสันของเขา “คำพูดที่ฉันเคยพูด คุณจำได้หมดเลยเหรอคะ? งั้นจะตามใจฉันแบบนี้ไปตลอดได้ไหม?”
เจียงตั่วก้มลงจ้องมองสายตาคาดหวังของเธอ เธออายุน้อยกว่าเขามาก ในขณะที่คนอื่นๆ ในที่แห่งนี้ต่างคิดว่าเขาเป็นเพียงคนนอกจากที่อื่นที่ถูกส่งมาทำงาน และไม่สนใจเขาเลย แต่เธอกลับยอมแต่งงานกับเขาโดยไม่ลังเล
แม้ว่าตอนนั้นจะเกิดเรื่องผิดพลาดบางอย่างขึ้น…
เจียงตั่วรู้เพียงว่าเขามีหน้าที่ต้องดูแล
