เธอให้ดี
เขาพยักหน้าตอบอย่างจริงจัง “ได้สิ”
หมิงจูจ้องมองเขาอยู่เช่นกัน สายลมในฤดูร้อนพัดผ่านทั้งสองคนไป กลิ่นอายที่คุ้นเคยจากตัวเขาทำให้หัวใจของเธอเต้นระรัว
เธอชอบท่าทีที่เขาตอบรับทุกเรื่องแบบนี้ ชวนให้รู้สึกมั่นคงอย่างบอกไม่ถูก
หากเธอต้องอยู่ที่โลกใบนี้จริงๆ และไม่สามารถกลับไปสู่โลกของตัวเองได้ การได้ใช้ชีวิตอยู่กับผู้ชายเช่นนี้ไปตลอดชีวิตก็คงจะดี
เพียงแต่… เธอคิดถึงพ่อแม่และพี่ชายของเธอมากจริงๆ
เมื่อนึกถึงครอบครัว เธอก็เอนศีรษะซบไหล่เจียงตั่วแล้วเงยหน้ามองเสี้ยวพระจันทร์ที่แขวนอยู่บนยอดต้นหลิวตรงหน้า
เจียงตั่วรู้สึกว่าลมหายใจของเธอหนักหน่วงขึ้น เขาจึงชะลอฝีเท้าลงแล้วถามว่า “เป็นอะไรไป?”
หมิงจูกอดเขาแน่นขึ้น ส่ายหน้าและยิ้มเล็กน้อย “ไม่มีอะไรหรอกค่ะ…คุณต้องจำคำพูดที่เพิ่งพูดเมื่อกี้ไว้นะ ไม่ว่าฉันจะทำอะไร คุณก็จะตามใจฉัน เข้าข้างฉัน และอยู่ข้างฉันเสมอ”
เจียงตั่วรับรู้ได้อย่างชัดเจนว่าอารมณ์ของเธอหดหู่ แต่ในเมื่อไม่ยอมพูด เขาก็จะไม่ซักไซ้ แม้ว่าเขาจะอยากรู้เรื่องของเธอมาก แต่ก็ไม่คิดจะสอดรู้สอดเห็นเรื่องส่วนตัวของใคร
“อืม แต่เธอต้องบอกฉันล่วงหน้าก่อนนะ จะได้เตรียมตัวถูก”
หมิงจูตอบรับอย่างร่าเริง “ได้เลยค่ะ”
ทั้งสองคนเดินมาถึงหน้าบ้าน เจียงตั่วเห็นเธอไ
