น้าของหมิงเสี่ยวเจี๋ยแดงก่ำยิ่งกว่าเดิม “คุณ… พวกคุณพูดได้ไม่อายปากกันบ้างเหรอคะ! กล้าพูดเรื่องแบบนี้ออกมาได้ยังไง”
หมิงจูกอดอกแล้วหัวเราะเยาะ “ถ้าเธอรู้จักอายขนาดนั้น ชาตินี้ก็อย่าแต่งงานเลย เพราะถ้าแต่งงานก็ต้องทำเรื่อง ‘หน้าไม่อาย’ หรือเธอจะเป็นสาวเทื้อไปตลอดชีวิตเลยก็ได้นะ”
หมิงเสี่ยวเจี๋ยเห็นว่าตนเถียงหมิงจูไม่ขึ้น แถมไม่มีใครคอยช่วยเลย จึงตวัดสายตาไปมองทุกคนอย่างเคียดแค้น ก่อนจะกระทืบเท้าเบียดฝูงชนจากไป
หมิงจูเหลือบมองตามแผ่นหลังของหมิงเสี่ยวเจี๋ยไป ดวงตาของเธอหรี่ลงเล็กน้อย
เธอถือว่ามีบุญคุณต้องตอบแทนมีหนี้ต้องชำระ ใครที่เคยช่วยเหลือ เธอก็จะจดจำบุญคุณ ใครที่ทำร้าย เธอก็จะจดจำความแค้น
เธอยังชอบคิดบัญชีย้อนหลังด้วย ดังนั้นเรื่องนี้… ไม่ช้าก็เร็วจะต้องคืนกลับไปให้หล่อนแบบเต็มจำนวนแน่!
หญิงชราสูดกลิ่นหอมหวานของเต้าหู้ และเอ่ยถามด้วยความอยากรู้ “หมิงจู เต้าหู้ของเธอ ทำไมทำออกมาได้อร่อยขนาดนี้ มีเคล็ดลับอะไรไหม สอนฉันบ้างสิ”
หมิงจูไม่ปิดบังและตอบตามตรง “ไม่มีเคล็ดลับอะไรหรอกค่ะ แค่ใช้น้ำไม่เหมือนกัน หนูใช้น้ำจากไท่สุ้ยมาบดถั่วเหลือง”
เมื่อผู้คนรอบข้างได้ยินเช่นนั้นก็ยิ่งอิจฉา ถ้าเป็นอย่างอื่น พวกเขาอาจจะกลับไปลองทดสอบดูได้ แต่กับน้ำจากไท่สุ้ย พวกเขาคงไม
