ก็เหมือนมีลมแรงพัดผ่าน…
เห็นเพียงว่ามือของหมิงเทาที่จับเธออยู่ ถูกใครคนหนึ่งบีบแน่นด้วยแรงมหาศาล!
“อ๊าก!”
หมิงเทาร้องลั่นเพราะความเจ็บปวด ใบหน้าบิดเบี้ยวเหยเก เขาจำต้องปล่อยมือที่จับหมิงจูไว้
หมิงจูหันไปมองชายที่ปรากฏตัวตรงหน้าเธอ…
เจียงตั่ว!
เขามาตั้งแต่เมื่อไหร่?
เจียงตั่วในตอนนี้แผ่กลิ่นอายเย็นชา เขากำข้อมือหมิงเทาไว้ไม่ต่างจากการกำมดตัวหนึ่ง
หมิงเทาไม่เคยรู้เลยว่าเจียงตั่วจะน่ากลัวได้ขนาดนี้ ก่อนที่เขาจะได้ขอร้อง อีกฝ่ายก็เตะที่ท้องทันที ทำให้เขาล้มลงไปกองกับพื้น!
พื้นดินพลันมีฝุ่นผงฟุ้งตลบ และเมื่อกลุ่มฝุ่นนั้นลง เจียงตั่วที่เต็มไปด้วยความโกรธก็กดหมิงเทาลงกับพื้น อีกฝ่ายได้แต่ร้องครวญครางขอความเมตตา!
แต่เจียงตั่วไม่ได้ปล่อยเขาออกไป กลับเหยียบลงกับพื้น ทำให้เขาขยับไม่ได้
หมิงฉางเหอเห็นหลานชายสุดที่รักถูกทำร้ายก็โมโหจัด ตะโกนว่า “เจียงตั่ว! แก…แกเป็นหน่วยทหารอาสา แกกล้าดียังไงมาทำร้ายคนอื่น! แกไม่กลัวฉันจะไปแจ้งความ…”
เฉียวปินที่วิ่งตามมาเข้ามาเห็นภาพนี้ หัวใจเขาก็หล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มทันที!
แย่แล้ว หัวหน้าทำผิด!
เขากำลังจะเข้าไปดึงเจียงตั่วออก แต่กลับได้ยินหมิงจูตะโกนขัดจังหวะคำพูดของหมิงฉางเหอ “หมิงฉางเหอ คุณเข้าใจให้ชัดเจนนะคะ เจียงตั่วเป็นสามีของฉัน เข
