ักทำไมไม่พาคนโง่เง่าสองคนนี้ไปดูในสมุดทะเบียนของหมู่บ้านให้ชัดเจนไปเลยล่ะ ว่าเจ้าของอสังหาริมทรัพย์แห่งนี้คือหมิงกั๋วเฉิง ส่วนฉันคือลูกสาวเพียงคนเดียวของเขา และเป็นทายาทเพียงคนเดียวของบ้านหลังนี้!”
ตรรกะก็สมเหตุสมผล แต่…
หมิงต้าโหย่วนึกถึงเรื่องที่หมิงฉางเหอบอกก่อนมา ถ้าช่วยเขาเอาไท่สุ้ยมาได้ เขาจะแบ่งให้ครึ่งหนึ่ง…
เขาแกล้งทำเป็นปลอบโยน “อย่างไรเสียก็เป็นผู้ใหญ่ของเธอ แค่แบ่งให้เขาบ้าง…”
“ไม่มีทาง!”
หมิงจูมีท่าทีเด็ดขาด คำสามคำนี้ทำให้หมิงเทาที่เก็บอารมณ์ไม่อยู่โกรธจัด
หมิงเทาคว้าคอเสื้อของหมิงจู แล้วตะคอกขู่ด้วยสีหน้าดุร้าย “แกจะเอาออกมาให้ได้ไหม? ถ้าไม่ อย่าหาว่าฉันหยาบคายแล้วกัน!”
หมิงจูไม่กลัวเลยสักนิด เธอลอบเอามือล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ บีบตะปูที่ห่อด้วยกระดาษไว้ในฝ่ามือ เลิกคิ้วขึ้นอย่างเย้ยหยันก่อนจะพูดว่า “ไม่ให้!”
ในวินาทีต่อมา เธอก็ชักมือออกมาแล้วแทงไปที่หลังมือของหมิงเทาอย่างแรง!
หมิงเทาร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด แล้วปล่อยหมิงจูในทันที
หมิงจูรีบถอยหลังไป แต่หมิงเทาที่ถูกยั่วยุก็พุ่งเข้าใส่เธออีกครั้ง เขากำข้อมือของเธอแล้วดึงเข้าหาตัว จากนั้นก็ยกมือขึ้นจะตบหน้า…
“แกนังสารเลว ฉันจะตบแกให้ตาย!”
หมิงจูบีบตะปูในมือขวา กำลังจะลงมืออีกครั้ง ทันใดนั้น
