ี่ริมฝีปากที่ยังอุ่นอยู่โดยไม่รู้ตัว…
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่หมิงจูจูบเขา ครั้งที่แล้วในห้องใต้ดินเก็บเสบียงยิ่งเร่าร้อนกว่านี้เสียอีก
แต่ไม่รู้ทำไม เจียงตั่วกลับรู้สึกว่าการจูบเพียงผิวเผินเมื่อครู่นี้ถึงทำให้หัวใจของเขาเต้นแรง เลือดลมไหลเวียนผิดปกติเช่นนี้
ในชีวิตนี้ เขายังไม่เคยสัมผัสความรู้สึกแบบนี้มาก่อนเลย นี่มัน…บ้าไปแล้ว!
เฉียวปินเห็นเจียงตั่วเดินออกมาก็รีบลุกขึ้นจากโต๊ะกินข้าวที่ใช้นั่งพักผ่อน แล้วหิ้วกาต้มน้ำเดินเข้ามาอย่างเก้ๆ กังๆ ราวกับอยากจะอธิบายเรื่องอะไรบางอย่าง “หัวหน้าครับ…”
“ไปเอาน้ำเหรอ?”
เขาพยักหน้าแล้วรีบพูดว่า “ชะ…ใช่ครับ ผมแค่กระหายน้ำ และในกาน้ำก็ไม่มีเหลือเลย ผมอยากเข้าไปในครัวแล้วขอน้ำสักหน่อย แต่ใครจะไปคิดว่าดันไปเจอคุณกับพี่สะใภ้กำลังจูบกันอยู่ ผม…”
“ส่งมันมาให้ฉัน” เจียงตั่วขัดคำพูดของเฉียวปิน ‘อะไรกัน กำลังจูบกันอยู่งั้นเหรอ นั่นมันเข้าใจผิดแล้วต่างหาก!’
ถ้าเฉียวปินไม่ปรากฏตัวกะทันหัน คงไม่มีเรื่องน่าอายแบบนั้นเกิดขึ้น
เฉียวปินรีบยื่นกาต้มน้ำให้ แล้วลดเสียงลงเตือนอย่างหวังดีว่า “หัวหน้าครับ ถ้าคราวหน้าคุณทนไม่ไหวอยากจะทำจริงๆ ก็หลบสายตาคนหน่อยนะครับ? ผมเห็นสองครั้งแล้ว คุณสองคนห้ามใจตัวเองไม่ได้เลย…”
“หุบปาก แล้วไปทำงานซะ”
เจ
