ียงตั่วออกคำสั่ง แล้วเดินกลับไปที่ห้องครัวอีกครั้ง
เฉียวปินเกาท้ายทอยด้วยความงุนงง ตอนแรกเขาคิดว่าหัวหน้าต้องโกรธและลงโทษเขาแน่ เพราะเขาดันไปเห็นเรื่องใหญ่เช่นนี้ แต่คราวนี้หัวหน้ากลับไม่โกรธเลย?
อารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ ตลอดแบบนี้ ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
อย่าบอกนะว่าติดเชื้อจากหมิงจูมา!
หมิงจูเห็นเจียงตั่วหิ้วกาน้ำของเฉียวปินเข้ามา เธอก็รีบเดินไปรับมันมา รินน้ำต้มสุกที่เย็นแล้วของเธอลงไปแล้วถามว่า “เฉียวปินล้อคุณหรือเปล่าคะ?”
“เขาไม่กล้าหรอก”
หมิงจูรินน้ำเสร็จก็ส่งกาน้ำคืนให้เขา “ไม่กล้าก็ดีแล้ว ถ้าเขากล้าแซวคุณ ฉันจะช่วยคุณชกเขาเอง”
เธอพูดพลางกำหมัดขวา แสร้งทำเป็นดุดัน แล้วหมุนกำปั้นชกลม
เจียงตั่วยกยิ้มมุมปาก ท่าทางของหมิงจูแบบนี้… ดูน่ารักน่าเอ็นดูเหลือเกิน
ยังกล้าต่อยตีคนอีก เรี่ยวแรงแค่นี้ บอกว่าต่อยสวยไร้พลังยังเรียกว่าชมกันเกินไปเลย!
เขาเชิดคางไปทางข้างหม้อ แล้วพูดเสียงแผ่วเบาว่า “น้ำเดือดแล้ว”
หมิงจูรีบหันกลับไป เดินไปที่แท่นเตาอิฐ เทเนื้อกระต่ายลงในหม้อ เติมต้นหอม ขิง และเหล้าขาวลงไปเคี่ยว
ขณะที่ไฟในหม้อกำลังลุกโชน เธอก็เดินไปที่แปลงผักเล็กๆ ถอนต้นผักโขมมากำมือหนึ่ง พร้อมกับหยิบผักจี้ไช่ที่ป้าขุดกลับมาเมื่อวาน แล้วนำไปล้างพร้อมกัน
เมื่อเนื้อกระต่ายต
