องลานตากข้าว
แต่พอเธอไปถึงที่นั่นก็ไม่เจอใครแล้ว
หมิงจูขมวดคิ้ว ‘หรือว่าป้าเดินกลับบ้านอีกทาง?’
เธอหันหลังเดินไปตามทางเล็กๆ นั้น ไม่นานก็เจอหมิงชุนนีนั่งยองอยู่ข้างกองฟางริมทาง
หมิงจูสังเกตเห็นความผิดปกติ จึงรีบเดินเข้าไปนั่งยองลงข้างๆ
สิ่งที่เห็นคือบาดแผลบนหน้าผากของหมิงชุนนีที่ยังมีเลือดไหลอยู่ และเธอก็ดูเลื่อนลอย ตัวสั่นเทา
หมิงจูใจหายวาบ จับไหล่หมิงชุนนีทั้งสองข้าง แล้วถามอย่างร้อนรน “ป้าคะ เกิดอะไรขึ้น? ป้าโดนใครทำร้ายมา?”
