สียงจริงจัง “หมิงจู ฉันบอกแล้วว่าอย่าไปที่แบบนั้นอีก”
เมื่อเห็นเขามีสีหน้าจริงจัง หมิงจูก็รู้สึกว่าเขาคงจะโกรธแล้วจริงๆ
เมื่อเห็นว่าผู้โดยสารรอบข้างเดินจากไปหมดแล้ว เธอก็ยิ้มทะเล้น เอียงตัวเข้ามากอดแขนเขา “คุณอย่าโกรธเลยนะคะ คราวหน้าฉันจะไม่ไปอีกแล้ว”
“เมื่อวานเธอก็รับปากไว้แล้ว!”
หมิงจูยกมือขึ้นทำท่าสาบาน “ฉันขอสาบานว่าคราวหน้าจะไม่ไปแล้วจริงๆ ค่ะ และต่อไปฉันก็ไม่ต้องเข้าตัวเมืองทุกวันแล้ว… ฉันตกลงกับเจ้าหน้าที่ของสหกรณ์ร้านค้าแล้วค่ะ ต่อไปพวกเขาจะมารับสินค้าที่บ้านเราทุกสามวัน… ผู้กองเจียงคะ อย่าโกรธเลยนะ ฉันรู้ตัวว่าผิดไปแล้ว”
คำพูดออดอ้อนแบบนี้พูดออกมาแล้ว เจียงตั่วรู้สึกอย่างไรเธอไม่รู้ แต่เธอน่ะรู้สึกขนลุกกับการกระทำเช่นนี้ของตัวเองนัก
เดิมทีเจียงตั่วก็ไม่สบายใจที่จะปล่อยให้หมิงจูเข้าเมืองคนเดียวทุกวัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเธอเป็นคนใจกล้าและไม่เชื่อฟัง ถ้าวันไหนเธอแอบไปตลาดมืดคนเดียวอีก แล้วเกิดอันตรายขึ้นมาล่ะ?
ตอนนี้… ไม่ต้องเข้าเมืองน่ะดีที่สุดแล้ว
เจียงตั่วกระแอมไอ แล้วแกะมือของเธอออกจากแขน สีหน้าดูไม่ค่อยสบายใจ “สำรวมหน่อย”
แต่หมิงจูกลับดึงดันกอดแขนของเขา แกว่งไปมา “ฉันไม่สนหรอกค่ะ คุณต้องบอกว่าไม่โกรธแล้ว ฉันถึงจะปล่อยมือ ไม่งั้น… ฉันจะจูบคุ
