กับหมิงจูได้ไม่กี่วัน เขากลับชินกับเสียงพูดพล่ามของเธอเสียแล้ว!
ความเคยชิน บางครั้งก็เป็นเรื่องน่ากลัวจริงๆ
เมื่อทั้งสองคนกลับถึงบ้าน ท้องฟ้าก็มืดแล้ว
สิ่งแรกที่หมิงจูทำเมื่อเข้าบ้านคือตักถั่วเหลืองสิบชั่งไปแช่ไว้
หมิงชุนนีทำขนมปังแป้งข้าวโพดเสร็จแล้ว เมื่อหมิงจูแช่ถั่วเสร็จ เธอก็รับหน้าที่เป็นแม่ครัว หั่นเนื้อไปพลาง พูดกับเจียงตั่วไปพลางว่า “ผู้กองเจียงคะ รบกวนคุณไปตามผู้กองเฉียวมาหน่อยได้ไหมคะ เขามาช่วยเราก่ออิฐดินดิบกับเราหลายวันแล้ว แต่ละวันก็กินข้าวแบบขอไปที วันนี้เราซื้อเนื้อมา เลยอยากจะถือโอกาสเลี้ยงข้าวเขาอย่างดีบ้างค่ะ”
เจียงตั่วช่วยทำอาหารไม่ได้ จึงล้างมือแล้วออกไปตามคน
หมิงจูทำอาหารเสร็จอย่างรวดเร็ว แต่ก็ยังไม่เห็นคนกลับมาเสียที
เธอเดินไปที่ประตู ยืนอยู่ใต้ต้นหลิวเก่าแก่ มองออกไปข้างหน้า… กำลังคิดว่าเจียงตั่วติดธุระอะไรถึงได้ล่าช้า แต่แล้วก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลัง
หมิงจูหันกลับไป เธอเห็นเจียงตั่วและเฉียวปินกำลังเดินเข้ามาหาเธอ
“เอ๊ะ ทำไมพวกคุณถึงมาจากทางเชิงเขาล่ะคะ?”
เฉียวปินตอบว่า “พี่สะใภ้ หัวหน้าบอกว่าพี่สะใภ้เคยเห็นไก่ป่ากับกระต่ายบนเขาใช่ไหมครับ ผมเลิกงานก็เลยขึ้นเขาไปจับสัตว์ป่ามา…”
หมิงจูมองไปที่ทั้งสองคน ต่างก็มือเปล่า สัตว์ป่าล่ะ
