ับว่า “จริงเหรอคะ?”
เจียงตั่วตอบอย่างจริงจังว่า “จริงสิ เธอบอกว่าคุณอาที่อายุมากกว่าเอาใจใส่ดีกว่า”
หมิงจูได้ยินคำพูดเดิมๆ ที่เจียงตั่วพูดออกมา เธอก็รู้สึกปวดใจเหลือเกิน เขายังจำได้ชัดเจนขนาดนี้ ไม่ใช่ว่าเก็บมาคิดหลายวันแล้วหรอกหรือ?
ทันใดนั้นเธอก็หัวเราะออกมาเสียงดังลั่น หันข้างไปโอบแขนเจียงตั่ว เงยหน้ามองเขาแล้วพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อนว่า “ผู้กองเจียง คุณนี่หัวโบราณจังเลยนะคะ ฉันเรียกว่า คุณอา มันคือสีสันชีวิตคู่ต่างหาก ทำไมคุณถึงเอาจริงเอาจังขนาดนี้ล่ะคะ? ถ้าอย่างนั้นต่อไปฉันเรียกคุณว่า… พี่ชายดีไหมคะ?”
น้ำเสียงออดอ้อนของหมิงจู บวกกับรอยยิ้มสดใสจนดวงตาโค้งเป็นเสี้ยวจันทร์ ทำให้เจียงตั่วรู้สึกเกร็งที่หน้าท้อง
ทันใดนั้นเขาก็พลิกกายก่อนดันร่างเล็กของเธอไปติดที่วงกบประตูเก่าๆ ร่างสูงใหญ่ของเขาบดบังแสงที่ส่องมาจากด้านหลังจนหมด…
