เจียงตั่วมองหมิงจูที่ทำหน้าคาดหวัง เมื่อคิดว่าเธออยู่บ้านไปก็ไม่มีอะไรให้ทำ จึงตอบตกลง
หมิงจูกินข้าวแล้วยิ้มน้อยๆ อย่างมีความสุข “ดีจังเลย! จะได้เข้าเมืองอีกแล้ว!”
เมื่อเห็นเธอมีความสุขเหมือนเด็กๆ เช่นนี้ เจียงตั่วก็คลี่ยิ้ม
เฉียวปินที่อยู่ข้างๆ เห็นหมิงจูทำท่าทางแบบนั้นก็อดหัวเราะตามไม่ได้
ตั้งแต่ที่ได้เห็นหมิงจูจัดการสวีข่ายเมื่อบ่ายวันนี้ เขาก็เปลี่ยนความคิดเกี่ยวกับหมิงจูไปมาก
หัวหน้าเป็นคนไม่ค่อยพูด ควรมีผู้หญิงที่พูดฉะฉานและไม่ยอมใครแบบนี้อยู่เคียงข้าง
ยิ่งกว่านั้น… หลายวันมานี้เขาก็สังเกตและแอบสืบเรื่องของหมิงจูมาบ้าง
หมิงจูไม่เคยออกจากหมู่บ้านเสี่ยวจิ่งตั้งแต่เกิด ดังนั้นเรื่องน่าสงสัยเกี่ยวกับเธอ… อืม ความเป็นไปได้ที่จะเป็นเป้าหมายมีน้อยมาก
แต่หัวหน้าเป็นคนรอบคอบมาก การป้องกันไว้ก่อนย่อมไม่ใช่เรื่องเสียหาย
หากเธอเป็นผู้บริสุทธิ์จริง ก็ปล่อยให้ใช้ชีวิตร่วมกันต่อไปได้ ทั้งสองคนเหมาะสมกันจริงๆ!
หลังจากกินข้าวเสร็จ ท้องฟ้าข้างนอกก็มืดแล้วเช่นกัน ก่อนออกไปเฉียวปินก็ยังไม่วายแกล้งพูดขึ้นว่า “คู่บ่าวสาวอย่างพวกคุณกำลังอยู่ในช่วงข้าวใหม่ปลามัน ผมไม่รบกวนคืนเข้าหอของพวกคุณแล้วครับ”
คืนเข้าหอ… หมิงจูได้ยินคำนี้ ภาพความไม่เหมาะสมก็ผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง…
แต่ก็เป็นแค่ความคิดเ
