“นี่เธอ!” สวีข่ายโมโหจนมือสั่นหนักขึ้น “เจียงตั่วทำให้ฉันตกน้ำ เธอช่วยฉันมันก็เป็นเรื่องสมควรแล้ว ทำไมฉันต้องจ่ายเงินให้ด้วย!”
“ฮ่า!” หมิงจูอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะ “เจียงตั่วทำให้นายตกน้ำงั้นเหรอ? ฉันรู้แค่ว่านายเป็นคนหาเรื่องก่อนและพยายามสู้กับเขา แต่เขายังไม่ทันได้แตะต้องนายเลยแม้แต่ปลายผม นายก็ตกน้ำไปเอง!”
สวีข่ายยังคงหาข้ออ้างมาเถียงข้างๆ คูๆ “ถ้าเขาไม่หลบ ฉันก็คงไม่ตกน้ำหรอก!”
“หมากัดคนจนฟันหักเอง แต่กลับไปโยนความผิดให้คนอื่นงั้นเหรอ? ปัญหาของนายเอง อย่าโยนให้คนอื่น! สิบหยวนที่นายติดฉันคราวที่แล้ว บวกกับเงินค่าช่วยชีวิต… ชีวิตไร้ค่าของนายคงไม่มีราคาเท่าไหร่หรอก ฉันคิดแค่ห้าหยวนก็พอ รวมเป็นสิบห้าหยวน จ่ายมา!”
“เธอ… เธอนี่มันขูดรีดบัณฑิตที่ลงพื้นที่! ฉันไม่จ่ายให้หรอก!”
“งั้นนายก็กำลังใส่ร้ายป้ายสีประชาชนผู้ใช้แรงงานของรัฐน่ะสิ! นายมีสิทธิ์อะไรมาบอกว่าฉันกับนายสองคนรักกัน? ฉันละอายใจแทนบรรพบุรุษของนายจริงๆ พวกเขาสร้างกรรมอะไรไว้ ถึงได้ให้กำเนิดลูกหลานที่ไร้ยางอายเหมือนเต่าอัปลักษณ์อย่างนาย! ไม่ให้เงินใช่ไหม?”
หมิงจูพูดไปพลางดึงคอเสื้อของสวีข่ายแล้วลากเขากลับไปที่อ่างเก็บน้ำ “ไม่ให้เงินก็ไปตายซะ ฉันไม่ช่วยนายให้เปลืองแรงเปล่าหรอก!”
สวีข่ายเห็นว่าหมิงจูเอาจริง
