เขาก็ตกใจจนล้มก้นจ้ำเบ้า ถีบขาทั้งสองข้างดันตัวไปข้างหลังสุดแรง พร้อมตะโกนเสียงดัง “ยัยแม่มด ปล่อยฉันนะ! แค่สิบห้าหยวนเอง ฉันให้ก็ได้!”
ทันทีที่เขาพูดจบ หมิงจูก็ปล่อยมือทันที พร้อมแบมือขอเงิน “จ่ายมา!”
สวีข่ายกัดฟันกรอด “ฉันไม่ได้พกเงินมาด้วย คืนนี้หลังเลิกงาน เธอไปหาฉันที่ที่พักบัณฑิตแล้วกัน”
หมิงจูเย้ยหยันแล้วหันไปมองเฉียวปิน “ผู้กองเฉียว ฉันเป็นผู้หญิงที่แต่งงานแล้วไม่สะดวกไปเอาเงินคนเดียว รบกวนคุณช่วยไปเอาเงินมาให้ฉันหลังเลิกงานวันนี้หน่อยนะคะ ถ้าเขาไม่มีเงิน ก็เอาคูปองมาแทนก็ได้!”
เฉียวปินตอบตกลงอย่างรวดเร็ว “ได้เลย! ไม่มีปัญหา!”
จู่ๆ เขาก็รู้สึกชื่นชมบุคลิกที่ห้าวหาญของหมิงจู ด้วยความที่มีอารมณ์รุนแรงเช่นนี้ คงไม่มีใครที่สามารถทำให้เธอเสียเปรียบได้!
ถ้าวันนี้เธอไม่มา หัวหน้าคงจะจัดการเรื่องนี้ได้ยากแน่… เกรงว่าถ้าเบื้องบนรู้เรื่องนี้เข้า คงจะถูกลงโทษ…
พี่สะใภ้น่าเกรงขามที่สุด!
สวีข่ายเห็นหมิงจูทำแบบนี้ก็รู้สึกขุ่นเคือง เดิมทีเขาตั้งใจว่าจะหว่านล้อมด้วยคำหวานในตอนกลางคืน เพื่อให้เธอเลิกคิดเรื่องเงิน แต่ตอนนี้ดูเหมือน… จะหมดหวังแล้ว!
แต่เขาก็ยังคงไม่เข้าใจว่าทำไมหมิงจูถึงได้เปลี่ยนไปเป็นแบบนี้?
เขารู้สึกเสียใจจริงๆ ถ้ารู้แต่แรกวันนั้นเขาน่าจะนอนกับเธอไปซะ
