บทที่ 150 ไอ้สัตว์เดรัจฉาน เจ้าหลอกข้าเรอะ!?
ณ ยอดเขาหลัวเฟิง ช่วงนี้ลวี่หยางใช้ชีวิตอย่างสุขสำราญยิ่งนัก
ทุกวี่วันเขาถือ《คัมภีร์พิชิตศึกหมื่นมรรคผล》คอยขุดค้นศึกษาเคล็ดค่ายกลและวิชาอักขระ ยามว่างก็สนทนาธรรมกับเทพพิทักษ์ซูหนี่ว์ สานสัมพันธ์ความเข้าใจให้แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น
ชั่วพริบตา เวลาก็ล่วงเลยไปอีกสิบปี
วันหนึ่ง พลันมีแสงสายหนึ่งพุ่งตกลงมาจากฟากฟ้าสู่ยอดเขาหลัวเฟิง อินซานเจินเหรินก้าวเดินออกมาจากแสงนั้น มองลวี่หยางด้วยสีหน้าแปลกพิกล
“ศิษย์น้อง เจ้ายังไม่ออกไปอีกหรือ?”
“ออกไป? ไม่รีบหรอกๆ”
ลวี่หยางรีบออกมาต้อนรับ แววตามองอินซานเจินเหรินเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น ฝ่ายอินซานเจินเหรินเห็นดังนั้นก็ยิ้มเยาะอย่างถือดี แล้วหยิบแผ่นค่ายกลชิ้นหนึ่งออกมา
ภายในแผ่นค่ายกลนั้น ปรากฏดวงวิญญาณคุ้นตาสองสายถูกกดข่มไว้อย่างแน่นหนา โซ่สีดำนับไม่ถ้วนเจาะทะลุวิญญาณ ล่ามตรึงความคิดอ่านของพวกมันไว้จนสิ้น ไม่อาจแม้แต่จะระเบิดตนเอง สีหน้าแข็งทื่อไร้ชีวิตชีวา จวบจนได้เห็นลวี่หยางปรากฏ จึงเผยปฏิกิริยารับรู้ขึ้นเล็กน้อย
เจินเหรินฮ่วนอู่ เจินเหรินเสวียนอู่
สองเจินเหรินที่หลบหนีจากนิกายเสินอู่ กลับถูกอินซานจับกลับมาได้จริงๆ! ลวี่หยางรู้สึกนับถืออยู่ลึกๆ ทว่าในขณะเดียวกัน จิตใจก็เกิดความระแวดระวังอย่างยิ่งยวด
มิใช่ระแวงอินซานเจินเหริน แต่เป็นความระแวดระวังต่อผู้ฝึกตนระดับวางรากฐานขั้นกลาง
เพราะเขารู้ดี หากตนต้องต่
