ยวก่อนค่ะ ไปด้วยกันสิคะ”
“เธอไม่ต้องไปหรอก”
“ไปดูงานก่อนเถอะค่ะ ถ้าหมิงต้าโหย่วให้ฉันไปขุดคูน้ำ ฉันค่อยกลับมาปลูกผักก็ได้”
เธอขุดคูน้ำไม่ไหว ไปก็เสียเวลาเปล่า สู้กลับมาทำงานที่ทำไหวจะดีกว่า
แต่ถ้าวันนี้ไม่ต้องขุดคูน้ำ เธอก็จะได้หาคะแนนแรงงานมาบ้าง และไม่ตกเป็นเป้าให้ใครนินทาด้วย
หมิงจูหันหลังวิ่งกลับเข้าบ้านอย่างรวดเร็ว ตักน้ำจากน้ำพุวิเศษเย็นเจี๊ยบใส่จนเต็มกาใหญ่แล้วออกมาส่งให้เจียงตั่ว…
“อากาศร้อน ต้องดื่มน้ำให้มากๆ นะคะ ไม่งั้นอาจจะมีอาการลมแดดและร่างกายขาดน้ำได้”
เจียงตั่วรับกาน้ำมา ทั้งสองเดินเคียงข้างกันไปยังลานตากข้าวที่ผู้คนกำลังรอการจัดสรรงาน
ชายร่างกำยำกับหญิงสาวตัวเล็กบอบบาง เพียงแค่เดินมาแต่ไกล ทั้งสองก็สามารถดึงดูดสายตาของผู้คนได้แล้ว
ผู้คนที่กำลังซุบซิบเรื่องของหมิงเยี่ยนต่างก็หันมามอง…
หมิงจูไม่สนใจสายตาของคนรอบข้าง เธอมองตรงไปยังหมิงเสี่ยวเจี๋ยที่กำลังมองเธอด้วยความหงุดหงิด
เธอเห็นความอิจฉาในดวงตาของอีกฝ่าย เมื่อเดินผ่านหมิงเสี่ยวเจี๋ย เธอก็แกล้งยกมือขึ้นมาปิดเอว แล้วบ่นกับเจียงตั่วเบาๆ ด้วยน้ำเสียงหยอกเย้า “ฉันเมื่อยเอวไปหมดเลยค่ะ เมื่อคืนไม่ได้นอนดีๆ เลย”
ริมฝีปากของเจียงตั่วเม้มแน่น คำพูดแบบนี้… เหมือนจะสื่อความหมายที่ลึกซึ้งเกินไปนะ
