น้ารัวๆ “ใช่แล้ว ใช่แล้ว สมควรแล้ว! คุณจะอายุน้อยหรือเปล่าไม่สำคัญเลย เพราะหัวหน้าเราอายุมากแล้ว ใช่ไหมครับหัวหน้า?”
เจียงตั่วไม่สนใจเขา
หมิงจูถึงกับหลุดหัวเราะออกมา เฉียวปินที่พูดมากขนาดนี้มาอยู่กับเจียงตั่วที่เงียบขรึมตั้งนานได้อย่างไรกัน?
เธอยิ้มร่า “อาจารย์โจว ผู้กองเฉียว ทานเยอะๆ เลยนะคะ ไม่ต้องเกรงใจค่ะ!”
โจวชางหมิงพยักหน้าซ้ำๆ “ผมกินเยอะหน่อยนะ หมิงจู ฝีมือทำกับข้าวของคุณดีมากเลย! ไปเรียนมาจากไหนเนี่ย?”
“คุณย่าค่ะ” ตอนนี้หมิงจูคุ้นชินกับการโยนความดีความชอบให้คุณย่าไปแล้ว ยังไงซะคุณย่าก็ไม่โผล่มาปฏิเสธหรอก
โจวชางหมิงชื่นชม “คุณย่าของคุณนี่สุดยอดเลย ทำอะไรก็ยอดเยี่ยม แถมยังสอนหลานสาวที่วิเศษอย่างคุณออกมาได้!”
หมิงจูยิ้มเล็กน้อย แล้วพยักหน้ารับโดยไม่ถ่อมตัว “คุณย่าของฉันเก่งมากจริงๆ ท่านเป็นคุณย่าที่ดีที่สุดในโลกเลยค่ะ อาจารย์โจว ผู้กองเฉียว ถ้าคุณชอบอาหารฝีมือฉัน คราวหลังก็มาฝากท้องที่บ้านฉันบ่อยๆ ได้เลยนะคะ”
ไม่ว่าใครก็ต้องยอมรับว่า วันนี้เป็นวันดี เป็นวันที่สนุกสนานและเป็นมงคล
หลังจากนั้น หมิงจูก็แสร้งทำเป็นถ่อมตัวสอบถามปัญหาทางการแพทย์กับโจวชางหมิง เพื่อแสดงให้เจียงตั่วเห็น
ไม่นานเธอกับหมิงชุนนีก็อิ่มแล้ว
ผู้ชายกินเก่งกว่า หมิงชุนนีจึงเข้าไปต้มน้ำข้างใน ส่วนหมิ
