่ดูไม่เฉลียวใจได้อีกสองตัวด้วย!
“สงสัยคุณไปหาไม่ถูกที่มั้งคะ ฉันพลิกก้อนหินก้อนเดียวก็เจอทั้งหมดนี้เลย”
“เธอนี่โชคดีจริงๆ คราวหน้าพาฉันไปด้วยนะ!”
หมิงจูหัวเราะสนุกสนาน “ได้เลยค่ะ”
เธอบอกให้เจียงตั่วย้ายโต๊ะในครัวมาที่ลานบ้าน แล้วบอกให้เขาไปนั่งคุยกับโจวชางหมิงและเฉียวปินในที่ร่มก่อน
เธอเดินกลับเข้าไปในครัวเพื่อตักน้ำร้อนใส่กาออกมา แต่ก็กลัวว่าพวกเขาจะจับได้ว่าน้ำของเธอไม่เหมือนใคร
คิดแล้วคิดอีก เธอก็รื้อชาไผ่หินที่คุณป้าเคยคั่วเก็บไว้ในตู้ติดผนังออกมาชงใส่กาน้ำชา แล้วยกไปให้ทั้งสามคน
และหมิงจูก็ได้ยินเสียงเฉียวปินอุทานขึ้นมาว่าชาไผ่หินรสชาติดี!
ดูเหมือนว่าความหวานของน้ำพุวิเศษนี้จะไม่มีอะไรมากลบได้เลย สมแล้วที่เป็นของดี!
เฉียวปินที่อยู่ในลานบ้านดื่มชาไปครึ่งกา รู้สึกมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที เมื่อได้กลิ่นหอมฟุ้งมาจากห้องครัว เขาก็รู้สึกหิวขึ้นมาในทันที จนอดใจหันไปกระซิบถามไม่ได้ว่า “หัวหน้าครับ หมิงจูกำลังทำอะไรอยู่น่ะ ทำไมหอมจังเลย!”
แต่เจียงตั่วกลับมีสีหน้ามืดครึ้ม แล้วถามเฉียวปินด้วยเสียงเย็นชาว่า “เมื่อกี้นายเรียกเธอว่าอะไรนะ?”
