่ตึงเครียดของเจียงตั่วพลันผ่อนคลายลงในชั่วพริบตา เช่นเดียวกับหมิงจู
แต่เมื่อทั้งสองเข้ามาใกล้กันมากขึ้น หัวใจของเจียงตั่วกลับจมดิ่งลงอีกครั้ง…
หมิงจูที่อยู่ตรงหน้า เส้นผมยุ่งเหยิง เสื้อผ้าสกปรก เห็นได้ชัดว่าถูกรังแกมา
“เธอบาดเจ็บหรือเปล่า?”
หมิงจูส่ายหน้า หอบหายใจ ก่อนจะกางมือออกเผยจี้ที่สายขาดต่อหน้าเขา “คนสกุลชวีจะแย่งของหมั้นของฉันค่ะ ฉันเลยทะเลาะกับทางนั้นมา ไม่ได้บาดเจ็บอะไรหรอก อีกฝ่ายต่างหากที่เจ็บหนักกว่า”
เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ ปรับสภาพร่างกายแล้วรีบถามว่า “คุณมาทำอะไรที่นี่เวลานี้คะ? ครอบครัวหมิงฉางเหอจับป้าฉันไป บังคับฉันมาที่หมู่บ้านต้าชวี บอกว่าจะให้หมิงเยี่ยนแต่งงานกับคุณแทน นี่พวกคุณ… ทำพิธีกันไปแล้วเหรอคะ?”
เขาอาจจะเข้าพิธีไปแล้ว ถึงได้รู้ว่าผิดคนใช่หรือไม่?!
เจียงตั่วหัวเราะเบาๆ แล้วส่ายหน้า “เปล่า ฉันเห็นหล่อนแวบเดียวก็รู้ทันทีเลยว่าไม่ใช่ หล่อนไม่ได้สวมของหมั้นไว้ที่คอน่ะ”
ได้ยินดังนั้น หมิงจูก็ถอนหายใจโล่งอก แล้วยิ้มอย่างสบายใจ
เธอคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าเจียงตั่วจะหลบหลีกกับดักอันแยบยลแล้วมาช่วยเธอได้เร็วขนาดนี้
การมุ่งหน้าออกมาหากันและกันเช่นนี้ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยและอบอุ่นในหัวใจอย่างยิ่ง
เจียงตั่วเห็นว่าทั้งสองคนเหนื่อยอ่อน จึงคิดจะไปยืมรถเข็นมาพาพวกเธ
