่เขียนว่า ‘พัฒนาเศรษฐกิจ รับประกันอุปทาน’ และ ‘รับใช้ประชาชน’
ภายในมีแผงขายของเรียงรายกัน สินค้าจำเป็นในชีวิตประจำวันของยุคนั้นเกือบทั้งหมดมีให้เลือกซื้อที่นี่ คล้ายกับตลาดการค้าในยุคหลัง
แต่เรื่องที่ทำให้หมิงจูตกใจคือราคาของสินค้า…
เธอเดินดูรอบๆ เลือกซื้อของไปมากมาย
ตอนที่เจียงตั่วหาเธอเจอ ถุงผ้าขาวขนาดใหญ่ที่เธอถือมาเองก็แทบจะล้นทะลัก ข้าวของเยอะขนาดนี้ หลังจากหักคูปองต่างๆ ออกไป เหลือเพียงไม่ถึงสิบหยวนแล้ว
เจียงตั่วรับถุงที่หนักจนทำให้เธอเอียงไปครึ่งตัวมาถือสบายๆ น้ำหนักแค่นี้สำหรับเขามันเบาราวกับขนนก
หมิงจูพูดอย่างตื่นเต้น “ฉันซื้อของมาเยอะแยะเลย… ของใช้ในบ้าน เครื่องปรุงหลายอย่าง แล้วก็ของใช้ส่วนตัวให้คุณด้วย ที่หมู่บ้านไม่ค่อยมีใครไปมาหาสู่กับเราเท่าไหร่ ฉันเลยไม่ได้วางแผนจะจัดเลี้ยงในงานแต่งงาน ไม่ทราบว่าทางคุณมีคนที่ต้องเชิญมาร่วมงานเป็นพิเศษหรือเปล่าคะ?”
เจียงตั่วตอบกลับมาสั้นๆ ได้ใจความ “เฉียวปิน”
เมื่อหมิงจูรู้ว่ามีแค่คนเดียว เธอพยักหน้า “งั้นฉันจะใช้คูปองอาหารและคูปองเนื้อของคุณ แลกหมูสามชั้นสองจิน น้ำมันถั่วลิสงสองจิน และแป้งขาวห้าจิน เท่านี้ก็น่าจะพอแล้ว”
ที่จริงเธอยังซื้อชุดชั้นในผ้าโปร่งมาสองชุดด้วย ในหมู่บ้านเล็กๆ บนภูเขาในยุคนี้ ชุดชั้นในยังไม่
