หมิงเจ๋อที่ทำอะไรไม่ได้ แถมยังต้องอับอายและไม่สามารถบรรลุ ‘ภารกิจ’ สุดท้ายก็จากไปด้วยความหงุดหงิด แต่เขาคิดไม่ตกว่าหมิงจูคนนี้ถูกผีสิงอยู่หรืออย่างไรกันแน่
ในคูน้ำ เฉียวปินยืนอยู่ข้างเจียงตั่ว ใบหน้าแสดงความขุ่นเคืองที่เต็มเปี่ยมอยู่ในอก
“หัวหน้าครับ ผมว่าไอ้เด็กนั่นมันจงใจชัดๆ!”
ใบหน้าของเจียงตั่วทะมึนอยู่แล้วจึงมองอารมณ์ไม่ออก แต่เฉียวปินรู้จักเขาดี…หัวหน้ากำลังโกรธ!
เฉียวปินเหลือบมองหมิงจูแล้วพูดต่อว่า “เมื่อกี้ถ้าพวกคุณไม่หลบได้ก่อนคงเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแล้ว จะปล่อยไปทั้งแบบนี้เหรอครับ?”
เจียงตั่วกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่หมิงจูก็โบกมือ ยิ้มอย่างไม่ใส่ใจราวกับเรื่องนั้นไม่เกี่ยวกับเธอ “โธ่ ใช่เรื่องใหญ่ที่ไหนกัน? เขาไม่ยอมรับ เราลากเขาไปโรงพักก็ไม่ได้อะไรขึ้นมาหรอกค่ะ ช่างมันเถอะ หมามากัดฉันก็จริง แต่ให้ฉันหันไปกัดหมาคืนมันก็ไม่ได้จริงไหม? น่ารังเกียจจะตาย!”
เฉียวปินคิด ‘หมา? เธอกำลังพูดถึงใครอยู่?’
ไอ๊หยา หมิงจูคนนี้นี่แปลกจริงๆ เมื่อก่อนเคยเห็นเธอด่าเด็กผู้หญิงคนหนึ่งจนเด็กร้องไห้กลับไปฟ้องแม่
แต่ทำไมวันนี้… โดนรังแกถึงขนาดนั้นก็ยังสงบเสงี่ยมได้เฉยเลย?
ดูเหมือนว่าผู้หญิงคนนี้จะดุร้ายแค่บางสถานการณ์ บางทีอาจจะข่มคนที่อ่อนแอกว่าแล้วกลัวคนที่แข็งแกร่งกว่าก
