็ได้?
หมิงจูไม่รู้ว่าเฉียวปินกำลังคิดอะไรอยู่ในใจ เธอแค่คิดว่าถ้าโดนหมากัด เธอจะไม่งับหมาตอบ แต่เธอจะตีหมาแทน! แค่ตอนนี้มันร้อนจะตาย ช่างมันเถอะ ค่อยไปจัดการตอนกลางคืนจะดีกว่า!
เจียงตั่วก้มลงสำรวจดวงตาที่สดใสภายใต้คิ้วเรียวสวยของหมิงจู ราวกับมีประกายความเจ้าเล่ห์วาบผ่าน
ดูเหมือนว่าเรื่องนี้ยังไม่จบ เขาเองก็อยากจะรู้ว่าเธอจะทำอะไรต่อไป…
เมื่อทำงานช่วงเช้าเสร็จ เจียงตั่วและหมิงจูต่างกลับไปที่พักเพื่อล้างหน้าล้างตา จากนั้นก็ออกจากบ้านไปที่ตัวเมืองพร้อมกัน
หมู่บ้านเสี่ยวจิ่งเป็นหมู่บ้านที่ห่างไกล ไม่มีรถประจำทางเข้าถึง ทั้งสองคนจึงต้องนั่งรถม้าจากหมู่บ้านไปที่เขตตลาดก่อน
ที่เขตตลาดมีรถโดยสารไปยังอำเภอทุกวันตอนเจ็ดโมงเช้าและบ่ายโมง ทั้งสองคนรีบเร่งเดินทางไปและมาทันขึ้นรถโดยสารก่อนที่จะออกเดินทางพอดี
ในยุคนี้ หากจะเข้าเมืองต้องมีหนังสือรับรอง ไม่อย่างนั้นจะถูกจับในข้อหาคนพเนจร
หมิงจูไม่สามารถออกหนังสือรับรองได้แน่นอน แต่เจียงตั่วเป็นหัวหน้าหน่วยทหารอาสาของหมู่บ้านเสี่ยวจิ่ง เขาสามารถออกหนังสือรับรองได้ ดังนั้นทั้งสองคนจึงสามารถแสดงหลักฐานและขึ้นรถได้อย่างราบรื่น
รถโดยสารระบบเก่าคันแรกไม่ต้องพูดถึงเครื่องปรับอากาศ แม้แต่พัดลมเล็กๆ ก็ยังไม่มีเลย
รถขับช้าและอ้อมไกล รถคันหนึ
