่งวิ่งอ้อมสี่ห้าเขตตลาด ผู้คนเบียดเสียดกันทั้งนั่งและยืน พอไปถึงเขตตลาดก็บ่ายสามโมงแล้ว ซึ่งน่าจะช้ากว่าการขี่จักรยานมาเองเสียอีก
เมื่อออกจากสถานีขนส่ง หมิงจูก็มองไปรอบตัว…
ในตัวเมืองไม่มีอาคารสูงเกินสี่ชั้นอยู่เลย ถนนยังเป็นลูกรังที่อัดให้แน่น อากาศร้อนจัด มีคนเดินไปมาไม่มากนัก ในจำนวนนั้นมีสามถึงห้าคนขี่จักรยาน ‘บิน’ ผ่านหน้าเธอไปอย่างเท่แสนเท่
ป้ายคำขวัญสีแดงขนาดใหญ่สามารถพบเห็นได้ทั่วไปตามข้างกำแพง ให้ความรู้สึกถึงยุคสมัยเก่าอย่างชัดเจน
เจียงตั่วเห็นหมิงจูมองไปรอบๆ ตลอดเวลา เขานึกว่านี่เป็นครั้งแรกที่เธอมายังตัวเมือง และไม่เคยเห็นอะไรมาก่อนจึงรู้สึกอยากรู้อยากเห็น
“รถออกตอนหกโมงเย็น เรามีเวลาสามชั่วโมง เดินตามฉันมาก็พอ”
“อ้อ ได้เลยค่ะ”
เจียงตั่วเดินนำไปข้างหน้าสองสามก้าว หมิงจูก็เดินตามไปอย่างรวดเร็ว ทั้งสองคนมีระยะห่างกันประมาณหนึ่งกำปั้น ชายเสื้อแขนสั้นจะเสียดสีกันเป็นครั้งคราวระหว่างเดิน นับว่าเป็นระยะห่างที่ปกติมาก แต่สำหรับเจียงตั่วแล้ว เขากลับรู้สึกไม่ชินเอาเสียเลย
เขาขยับออกไปด้านข้างโดยไม่รู้ตัว เพื่อเพิ่มระยะห่างกับเธอ
หมิงจูสังเกตเห็นพฤติกรรมของเจียงตั่ว คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
เธอรู้ว่าในยุคนี้ยังให้ความสำคัญกับระยะห่างระหว่างชายหญิงมาก
