อักขระ โอสถเวท และศาสตรา ไม่เพียงจำนวนมากมายมหาศาล แต่ยังสูงสุดถึงระดับชั้นสี่
ตำราดังนี้ ความยากย่อมประจักษ์
เคยมีประสบการณ์ชาติก่อนที่ใช้เวลากว่ายี่สิบปีกับศาสตร์ค่ายกลมาแล้ว เดิมลวี่หยางคาดว่าอย่างน้อยครั้งนี้ก็คงใช้เวลาพอ ๆ กัน ทว่าผลลัพธ์กลับเหนือความคาดหมายมากนัก
“ดูเหมือนพรสวรรค์ของข้าจะไม่เลวเลย…”
“ด้วยพรสวรรค์ของข้า บวกกับความช่วยเหลือเล็กน้อยจากศาสตราวิเศษตรวจฟ้า… หากมีเวลาอีกสักสิบยี่สิบปี ก็น่าจะได้ผลลัพธ์ไม่น้อย”
สิ้นคำ ลวี่หยางก็สาวเท้าก้าวเข้าสู่ขอบเขตวางรากฐานทันที
หลังจากกลืนกินชะตากรรมแห่งบุญกุศลของนิกายเสินอู่ เคล็ด “หมื่นราชควบมังกร” ก็ปรากฏความแปรเปลี่ยนใหม่ขึ้น ให้เขาสัมผัสบางสิ่งได้ลาง ๆ
“โชควาสนาของข้า…”
เขาเงยหน้าขึ้น มองออกไปไกลสุดสายตา เมื่อได้แรงหนุนจากโชควาสนา ก็สามารถคำนวณทิศทางของโอกาสทะลวงสู่ขั้นวางรากฐานช่วงกลางได้คร่าว ๆ
“…อยู่ในทะเลภายนอกงั้นรึ?”
แววตาเขาเปลี่ยนสี เพราะการทะลวงขั้นวางรากฐานช่วงกลาง ต้องได้ครอบครอง “ตำแหน่งฟ้าศักดิ์สิทธิ์” หนึ่งสายและ “พิภพลี้ลับ” หนึ่งสาย นำมาหลอมรวมกลายเป็นวิชาเทพโดยกำเนิด ซึ่งมิใช่สิ่งที่จะหาได้ทั่วไปเลย
แม้แต่นิกายศักดิ์สิทธิ์… ก็ไม่มีของเช่นนั้นสำรองไว้
เพราะฟ้าศักดิ์สิทธิ์และพิภพลี้ลับคือสิ่งที่ปรากฏตามวาระ หากไม่มีผู้รับในช่วงเวลาสั้น ๆ ก็จะกลับคืนสู่สวรรค์และปฐพี แม้แต่เจินจวินระดับโอสถทองคำยังมิอาจเก็บรัก
