คนนี้ถึงชอบจ้องมองกันขนาดนี้ล่ะ?
“คุณไม่ไปแล้วเหรอคะ? มีอะไรอีกไหม?”
เจียงตั่วเพิ่งรู้ตัวว่าเสียมารยาทไป เขาหันหน้าไปอีกทาง แล้วกำชับว่า “พรุ่งนี้เช้าหลังจากทำงานเสร็จ พอตอนเที่ยง ฉันจะมารับเธอเข้าไปซื้อของในเมือง”
“ค่ะ”
“งั้นฉันไปแล้วนะ”
“ไว้พบกันค่ะ”
เจียงตั่วไม่ได้พูดอะไรอีก เดินจากไปอย่างรวดเร็ว
หมิงจูเฝ้ามองร่างกำยำของชายหนุ่มจนหายไปจากสายตา ความระแวดระวังและความกังวลในใจของเธอก็ค่อยๆ ผ่อนคลายลง
เธอหันหลังกลับเข้าบ้าน พอเข้าไปในห้องครัวก็เห็นหมิงชุนนีจุดตะเกียงน้ำมันไว้ และตอนนี้นั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร ตัวงอกุมท้อง ท่าทางไม่สบายตัว ดูทรมานอย่างมาก
ในความทรงจำของร่างเดิม หมิงชุนนีเป็นแบบนี้อยู่บ่อยครั้ง แต่ในยุคนี้ไม่ใช่อาการร้ายแรงอะไร จึงไม่มีใครไปโรงพยาบาลกัน อย่างมากก็แค่ไปหาหมอพื้นบ้านเพื่อขอยามากิน
ส่วนหมิงชุนนีนั้นโง่เขลาจนพูดไม่รู้เรื่อง ร่างเดิมก็ไม่ค่อยสนใจป้าของตนเองเลย ที่บ้านก็ยากจนขัดสน จึงชินชากับมันไปนานแล้ว เจ็บปวดก็ทำได้แค่อดทนเอาไว้
แต่ตอนนี้ต่างออกไป หมิงจูไม่ใช่คนในร่างเดิมที่ไร้หัวใจคนนั้นอีกต่อไป
เธอเดินเข้าไปหา คุกเข่าลงตรงหน้าหมิงชุนนี ใช้มือกดที่ท้องไปเรื่อยๆ หมิงชุนนีก็ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด…
นี่คือโรคกระเพาะเรื้อรัง
หมิงจูเ
