ลานเขยในอนาคตของป้าให้มาไงคะ” เธอชี้ไปทางเจียงตั่วที่กำลังย่อตัวลงมาช่วยเก็บเงินด้วย
โห คนตัวใหญ่กำยำ เวลาย่อตัวลงก็ยังดูตัวใหญ่ขนาดนี้ แต่ให้ความรู้สึกปลอดภัยดีจัง
หมิงชุนนีก้มหน้าลง แอบเหลือบมองเจียงตั่วอย่างระมัดระวัง แม้ว่าผู้ชายคนนี้จะช่วยจูจูเมื่อกี้นี้ แต่สีหน้าของเขาเย็นชาเกินไป เธอเลยรู้สึกกลัว
เมื่อเก็บเงินเสร็จแล้ว เจียงตั่วก็จัดเรียงให้เรียบร้อยแล้วยื่นให้หมิงจู
หมิงจูขอบคุณเขา แล้วชวนนั่งกินข้าวต่อ
แต่เมื่อเห็นท้องฟ้าข้างนอกเริ่มมืดแล้ว เจียงตั่วจึงไม่สะดวกที่จะอยู่ต่อ ด้วยกลัวว่าชื่อเสียงของหมิงจูจะเสื่อมเสียก่อนที่ทั้งสองคนจะได้แต่งงานกัน
“ฉันอิ่มแล้ว ขอตัวกลับก่อนนะ”
หมิงจูพยักหน้ารับอย่างรวดเร็ว “ได้สิ งั้นฉันไปส่งคุณนะคะ”
ยังไม่ทันที่ทั้งสองจะเดินออกจากบ้าน หมิงชุนนีที่อยู่ข้างหลังก็รวบรวมความกล้าแล้วพูดขึ้นมาว่า “เดี๋ยวก่อน…สัญญาเป็นอักษรล่ะ”
หมิงจูได้ยินไม่ค่อยชัด เธอจึงหันกลับไปถาม “คุณป้า พูดอะไรนะคะ?”
หมิงชุนนีก้มหน้าลง ไม่กล้าเงยขึ้นมา มือชี้ไปทางเจียงตั่ว…
“เขียนสัญญาก่อนถึงจะแต่งงานกันได้”
หมิงจูนึกขึ้นได้ นั่นเป็นคำสัญญาที่เจียงตั่วให้ไว้กับป้าของเธอที่ลานบ้านเมื่อครู่ เขาจะเขียนสัญญาว่าจะไม่ทำร้ายภรรยา หากผิดสัญญานี้เขาจะยอมให้ป้าของเธอไปแจ้งค
